X
تبلیغات
معصومه پوروائی استاد : حسین شهابیان
ولی اگر بیشتر از دو تا کامپیوتر دارید میتوانید یک  switch تهیه کنید، سپس با استفاده از کابل های شبکه استاندارد ،یک کابل از هر کامپیوتر به سویچ وصل کنید.

 

بعد از اینکه اتصالات سخت افزاری را وصل کردید به قسمت  control panel رفته و network & sharing را انتخاب می کنید وسپس روی Local Area Connection کلیک می کنید  که پنجره ای باز می شود و در این قسمت گزینه properties را می زنید  و قسمت Internet Protocol ver4 را انتخاب کرده و دوباره properties را می زنید.سپس IP Address را وارد می کنید.

که به طور مثال در کامپیوتر اول IP را 192.168.1.10 قرار می دهید و در کامپیوتر های بعدی باید رنج   IP وارد شده  192.168.1.X باشد که X  بین 1 تا 254 می تواند باشد. فقط باید دقت کرد که IP وارد شده تکراری نباشد.

در قسمت Computer name  هم باید اسم کامپیوترها با هم متفاوت باشند ولی در یک گروه کاری (workgroup)باشند.

بعد اگر کابل کشی درست انجام شده باشد نباید علامت ضرب در قرمز رنگی روی کار تهای شبکه بیفتد و اگر تنظیمات شبکه هم درست باشند نباید علامت مثلث زرد رنگی روی آنها بیفتد.در اینصورت شبکه آماده است.

برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات باید روی پوشه مورد نظر کلیک راست کرده و گزینه Sharing را انتخاب کنید و سپس Advanced Sharing  راانتخاب می کنید ،پنجره ای باز می شود که در این پنجره باید گزینه share this folder را تیک بزنید تا بقیه بتوانند از آن پوشه استفاده کنند.در صورتی که بخواهید کاربرهای کامپیوترهای دیگر فقط بتوانند اطلاعات به اشتراک گذاشته را ببینند و نتوانند تغییری دهند باید در قسمت permission  فقط قابیت Read  را تیک بزنید.

+ نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم فروردین 1392ساعت 19:20  توسط عزیزمی  | 


بيشتر افراد فقط از يكي دو DNS معروف مثل 192.9.9.3 استفاده مي كنند
ولي براي آنهايي كه مي خواهند ليست كامل تري داشته باشند اينها هم بد نيست

ns1.de.opennic.glue (Cologne, DE) - 217.115.138.24

ns1.jp.opennic.glue (Tokyo, JP) - 219.127.89.34

ns2.jp.opennic.glue (Tokyo, JP) - 219.127.89.37

ns1.nz.opennic.glue (Auckland, NZ) - 202.89.131.4

ns1.uk.opennic.glue (London, UK) - 194.164.6.112

ns1.la.us.opennic.glue (New Orleans, LA, US) - 68.15.165.12

ns1.phx.us.opennic.glue (Phoenix, AZ, US) - 63.226.12.96

ns1.sfo.us.opennic.glue (San Francisco, CA, US) - 64.151.103.120

ns1.co.us.opennic.glue (Longmont, CO, US) - 216.87.84.209

+ نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم فروردین 1392ساعت 18:53  توسط عزیزمی  | 

تفاوت های ال سی دی و ال ای دی و پلاسما
تفاوت های ال سی دی و ال ای دی و پلاسما 
امروزه بیش ترین سهم تولید تلویزیون به فناوری های ال سی دی و ال ای دی و پلاسما اختصاص یافته است.
در گذشته ای نه چندان دور خرید تلویزیون هایی با اندازه های بزرگ یك رویا برای افراد بود در حالیكه امروزه یك امر عادی است اما هنوز هم برای عموم مردم پس از گذشت چند سال طرز عملكرد و تفاوت های تكنولوژی های پلاسما و ال سی دی  نامفهوم و پیچیده میباشد.به خصوص اینكه هنگامیكه برای خرید به فروشگاه مراجعه میكنند با توضیحات متفاوتی از طرف فروشندگان مواجه می شوند و نمیتوانند تصمیم درستی را اتخاذ كنند من تصمیم دارم در این مقاله كه برگرفته از سایت CNet و تجربیات این حقیر تاكنون است به بررسی این دو فناوری پرداخته تا شما را با آنها آشنا كنم تا در انتخاب خود گزینش های بهتر و مناسبتری را انجام داده و استفاده بهینه را از این تكنولوژی های روز ببرید.و پس از خرید كمتر به پشیمانی دچار گردید.

معرفی تكنولوژی ها:
پنل تلویزیون های پلاسما و ال سی دی و ال ای دی تقریبا مشابه هستند.
در پنل پلاسما كه فناوری قدیمی تری است هر نقطه ( پیکسلpixel ) روی صفحه بصورت حباب شیشه ای با پوشش فسفر بسیار ریز که با انواعی از گاز  پر شده است که از سه سلول به رنگ های اصلی تشکیل شده است که با عبور جریان الکتریکی مناسب با تصویر از هرکدام از این سلول ها، نور متساعد شده از هر رنگ و تداخل آنها با هم رنگ های ترکیبی و اصلی تصویر را تشکیل می دهد .
حال آنکه در پنل ال سی دی كه فناوری جدیدتری است هر پیکسل از سه سلول با رنگ های اصلی ولی از جنس کریستال مایع تشکیل شده که پس از عبور جریان هر سلول کریستال متناسب با جریان پلاریزه شده، و تشکیل رنگ های تصویر را  می دهند ولی بدلیل اینکه این سلول ها نوری از خود ساتع نمی کنند با قرار دادن یک صفحه نورانی (LED backlight) پشت پنل  تصویر تشکیل می گردد.
در ال ای دی ها این منبع نور مجموعه ای از ال ای دی هاست كه گرمایی ساتع نمیكنند. و بهترین تكنولوژی در این زمینه هستند.

در حال حاضر دو نوع LED backlight وجود دارد :
مستقیم  كه سازنده روی بخشهای صفحه تصویر كنترل بیشتری برای ایجاد تصویر بهتر دارد و در مركز و پشت صفحه تصویر قرار می گیرد و
 لبه ای كه LED ها را كنار هم و دور صفحه تصویر زیر قاب تلویزیون قرار داده اند و در داخل پنل آینه ای است كه نور را به صفحه تصویر می تاباند.این فناوری برای تولید تلویزیون های باریكتر به كار میرود كه امروزه در حال تولید این نوع بیشتر میباشند.كه همین ال ای دی ها هستند.

 

كنتراست(درجه اختلاف میان تاریك‌ترین و روشن‌ترین رنگ) تصویر در ال‌ سی ‌دی‌ ها، ال ای دی و پلاسما:
کیفیت رنگ و و تضاد رنگها در پلاسما خیلی بهتر از ال سی دی می باشد ، دلیل این است که نقاط با رنگ مشکی بدلیل خاموش بودن هر پیکسل بطور کامل سیاه دیده شده و رنگها برجسته تر و شفاف تر دیده میشوند که این پدیده را تصویر با کنتراست بالا جهت برتر شدن جزئیات تصویر می نامند.همچنین رنگهای روشن تر را نیز بهتر نشان میدهد.
اما در ال سی دی بدلیل وجود صفحه نورانی پشت پنل عبور پرتو های نورانی از لای  پیكسل ها در ال سی دی بوجود آوردن تصویر با کنتراست بالا را مشکل كرده زیرا در هر صورت مقداری نور از بین پیکسلها نشت کرده و سیاهی کامل را از بین میبرد . همچنین نشتی نور،خلوص رنگ را نیز تحت تاثیر قرار میدهد اگرچه که در ال سی دی های تولید شده هر روز این نقیصه جبران شده و رو به بهبود است.
در ال ای دی نشت نور تقریبا وجود ندارد كه باعث می شود ‌نقاط سیاه را تاریكتر تولید كند كه برای چشم عمیقتر به نظر میرسد و رنگهای روشن و سفید، براق و واضح باقی میمانند.نتیجه اینكه كل تصویر كاملا طبیعی تر به نظر بیننده می رسد.


وضوح
هر سه فناوری وضوح‌ های بالا را پشتیبانی می‌كنند، با این تفاوت كه در ال‌ سی ‌دی و ال ای دی ‌هایی با اندازه كوچك هم امكان ایجاد وضوح‌های بالا وجود دارد.
در پلاسما وضوح‌هایی فوق العاده بالا تنها در اندازه‌های بزرگ پنجاه اینچ به بالا یافت می‌شود. در صورتی كه در ال‌ سی ‌دی حتی در مدل‌های 42 یا 45 اینچ هم شاید این وضوح را بیابید.
رزولوشن ال سی دی و ال ای دی از پلاسما بیشتر می باشد بدین معنی که تعداد نقاط یا پیکسل های تشکیل دهنده تصویر در سطح صفحه نمایش در ال سی دی و  ال ای دی بیشتر از پلاسما بوده که باعث تیز بودن تصاویر و مشاهده بهتر جزئیات تصاویر می گردد.

فقط توصیه ای كه بنده دارم اینست كه یا جهت آنتن را درست انتخاب كنید یا حدالامكان از دیش برای گرفتن 8 كانال كشور استفاده كنید چون در صورت مشكل در گرفتن تصاویر از آنتن از خرید خود پشیمان میگردید چراكه با وجود وضوح تصویر در این تلویزیونها مشكلات كانالها به وضوح قابل تشخیص است.


زاویه دید
در مدل های اولیه یكی از مشكلات ا‌ل‌سی‌دی زاویه دید بود. وقتی شما از كناره‌ها به تصویر تلویزیون نگاه می‌كردید، دارای سطح روشنایی و رنگ متفاوت بود.
این مسئله اكنون تا حدود زیادی حل شده و شما می‌توانید تلویزیون‌هایی با زاویه دید 178 درجه در بازار بیابید.
در مورد تلویزیون‌های پلاسما این مسئله وجود ندارد.و هر چه از پلاسما دورتر شوید گویا وضوح تصویر كم نگردیده است.و تصویر واضح و نمایان است. همچنین تصویر روی پلاسما سه بعدی و عمیق‌تر به نظر می‌آید. تصاویر در تلویزیون‌های ال‌ سی‌ دی اندكی تخت‌تر به نظر می‌رسند.
در ال ای دی ها این مشكل حل شده است و تصاویر مثل پلاسما دارای عمق هستند.


روشنایی تصویر
همان‌طور كه در بالا اشاره شد، در ال‌سی‌دی از یك منبع نوری جداگانه برای ایجاد نور استفاده می‌شود كه می‌توان میزان نور آن را به سادگی با توجه به محیطی كه تلویزیون در آن قرار دارد، كم یا زیاد كرد. در صورتی كه در پلاسما هر سلول نور مورد نیاز خود را تولید می‌كند. به همین خاطر در محیط‌های پرنور و در فضای آزاد ممكن است دیدن تصاویر تلویزیون‌ها پلاسما اندكی سخت‌تر باشد. به همین خاطر اگر توجه كرده باشید فروشندگان تلویزیون ، پلاسماها را در محیط های تاریك تر قرار میدهند و ال سی دی ها را در نور و روشنایی میگذارند.
البته امروزه مدل های جدید پلاسما با پوشش anti - reflective به بازار آمده كه این مشكل را ندارد.


Burn-In
یكی از مشكلات پلاسما امكان ایجاد Burn-In در تلویزیون است. به این معنی كه اگر یك تصویر ثابت برای مدتی طولانی روی صفحه تلویزیون باقی باشد، ممكن است شبحی از آن تصویر برای یك مدت كوتاهی باقی بماند. البته از آن جایی كه تصاویر تلویزیون معمولاً متحرك‌اند، این مسئله بیشتر در مورد آرم‌های شبكه‌های تلویزیونی در گوشه‌ها اتفاق می‌افتد.
البته Burn-In با پیشرفت فناوری ساخت دیگر مشكل نیست و بسیاری از تولیدكنندگان در تلویزیون‌های خود این مسئله را با قرار دادن امكاناتی همانند Anti-Burn برطرف كرده‌اند.
همچنین اگر این اتفاق نیز بیفتد كه كاملا ندرتا می افتد پس از چند روز خود بخود برطرف می شود پس نگران كننده نیست.
در ال ‌سی‌ دی و ال ای دی ها هم مسئله پیكسل سوخته همانند مانیتورهای ال‌ سی ‌دی وجود دارد، ولی به علت اندازه بزرگ‌تر تلویزیون نسبت به مانیتورحركت و تغییر رنگ دائم و همچنین فاصله دورتری كه شما از تلویزیون قرار می گیرید، حتی در صورت وجود چند عدد از آن‌ها چندان آزار‌دهنده نخواهند بود.


پخش تصاویر با حركت سریع
در ال‌ سی ‌دی‌ برخلاف پلاسما مشكل زمان پاسخ‌دهی وجود دارد. یعنی مدت زمانی طول می‌كشد تا ال‌ سی ‌دی بتواند یك فریم را جایگزین فریم قبلی كند. این مسئله باعث می‌شود به هنگام پخش تصاویری كه دارای صحنه‌هایی با حركت سریع هستند، سایه‌ای از فریم قبلی روی صحنه باقی بماند. البته این مسئله هم به مرور در حال بر طرف شدن است و با ساخت مدل‌هایی با زمان‌های پاسخ‌دهی كمتر از هشت میلی‌ثانیه نگرانی‌ها از این بابت كمتر شده است. پلاسما به این مشكل دچار نیست.
در ال ای دی ها دیگر از مشكل محو تصاویر در حركت های سریع كه در LCD ها موجود بود خبری نیست. زبرا هر حركتی در تصویر ابتدا آنالیز میشود و سپس تنظیم می شود. در نتیجه در هر حركتی تصویر صاف و تیز و روان است.


‌طول عمر
طول عمر ال‌سی‌دی و ال ای دی مدت زمانی است كه میزان نور پس زمینه آن‌ها به نصف كاهش پیدا كند.
در پلاسما به خاطر این‌ كه وظیفه تولید نور بر عهده هر سلول است و این كار از طریق فسفرهای داخل آن صورت می‌گیرد، نیمه‌عمر پلاسما را مدت زمانی در نظر می‌گیرند
كه درخشندگی این فسفرها به نصف كاهش پیدا كند.در هر دو مدل‌ معمولاً طول عمر شصت هزار ساعت است.یعنی اگر تلویزیون 24 ساعته روشن باشد ،7 سال طول می كشد تا 60 هزار ساعت را پر كند.


اندازه
ساخت پلاسما در اندازه‌های كوچك چندان به صرفه نیست. به همین خاطر شما مدل‌های پلاسما را در اندازه‌های بالای 42 اینچ مشاهده می‌كنید.
برعكس آن ساخت ال‌سی‌دی در اندازه‌های بزرگ هم هزینه بسیار بیشتری را می‌طلبد. به همین خاطر برای اندازه‌های زیر چهل اینچ ال‌سی‌دی و برای اندازه‌های بالای شصت اینچ پلاسما انتخاب می‌شود.ال ای دی ها در سایز 32 تا 55 اینچ در بازار عرضه می شوند.


مصرف توان
ال‌سی‌دی به خاطر منبع نور جداگانه‌ای كه دارد، برای تولید نور انرژی زیادی صرف نمی‌كند(البته اگر روشنایی تصویر را كم كنید).
ال ای دی انرژی بسیار كمتر از ال سی دی مصرف می كند.زیرا منبع نور آن از مجموعه ای از ال ای دی ها تشكیل شده است و ال ای دی نیز برای روشن شدن انرژی بسیار كمی طلب می كند.
در صورتی كه پلاسما انرژی بیشتری می‌طلبد كه معمولاً دو برابر ال‌سی‌دی است.
البته مصرف انرژی پلاسما چندان هم بالا نیست كه نگران كننده باشد.


قیمت
شاید بزرگترین مزیت پلاسما نسبت به ال سی دی و  ال ای دی قیمت مناسب تر آن باشد مخصوصا در تلویزیون های با سایز بزرگ که معمولا سایز های بزرگ پلاسما ارزانتر از ال سی دی با همان سایز می باشد .
مسئله دیگر این است که تلویزیون پلاسما از سایز 42 اینچ تا 63 اینچ را در بر میگیرد که این سایزها ارزانتر از ال سی دی است اما چنانچه بنابه محدودیت فضای نگهداری یا بنا بر سلیقه تلویزیون با سایز زیر 42 اینچ مورد نیاز باشد ، در اینصورت ال سی دی این نیاز را براورده می نماید .درحقیقت برای تولید كنندگان تولید تلویزیون پلاسما با سایز زیر 42 صرف نمیكند.ال ای دی نیز به دلیل جدیدبودن تكنولوژی و عرضه تازه آن در بازار در حال حاضر بسیار گران است و برای كشورهایی كه هزینه انرژی در آنها بالا است مقرون به صرفه تر مینماید.


وزن
ال سی دی همچنین سبکتر از پلاسما در سایز مشابه می باشد که حمل و نقل آن را آسانتر نموده و جهت نصب روی دیوار نیز مناسبتر است .چون در ال سی دی برای صفحه نمایش از پلاستیك و در پلاسما از شیشه استفاده می شود كه البته این یك مزیت برا ی پلاسما است كه ضربه به صفحه نمایش آن آنرا خراب نمی كند.در حالیكه در ال سی دی ضربه ممكن است بر روی صفحه لك و خش ایجاد كند.ال ای دی بسیار سبك است.ولی در موارد دیگر شبیه ال سی دی است.


كدامیك مناسب حال من است؟
اگر تلویزیون را برای مكانهای بزرگ می خواهید پلاسما بهتر است.
اگر دنبال یك تلویزیون باریك و شفاف هستید ال سی دی و یا ال ای دی بهتر است.
اگر شما كسی هستید كه می خواهید پیكسل به پیكسل تصویر را ببینید ال سی دی و یا ال ای دی بهتر است.
اگر میخواهید video game بازی كنید ال سی دی  یا ال ای دی بهتر است.
اگر قیمت برایتان مهم است پلاسما بهتر است.
اگر بچه كوچك دارید پلاسما بهتر است.
اگر عاشق تصاویر ورزشی و فیلم هستید پلاسما و ال ای دی بهتر است.
اگر میخواهید تلویزیون را به دیوار وصل كنید ال ای دی و بعد ال سی دی بهتر است.
اگرنمی دانید كه  بین ال ای دی و ال سی دی كدامیك را انتخاب كنید و برایتان هزینه مهم نیست قطعا ال ای دی بهتر است. ولی اگر هزینه مهم است نگران نباشید ال سی دی كار یك ال ای دی را برایتان انجام می دهد.ال ای دی امكاناتی دارد كه در ایران استفاده زیادی ندارد.برای مطالعه بیشتر امكانات ال ای دی http://www.cyberstore.ir/products/5/review.aspx را مطالعه كنید.

توصیه آخر:
از آنجایی كه در حال حاضر همه برندهای تولید كننده این فناوری ها در جهان محصولات خود را با كیفیت عالی و رقابتی به بازار عرضه میكنند پس:
اگر خیلی وسواس ندارید و فقط میخواهید از تكنولوژی روز دنیا استفاده كنید فرقی ندارد كه كدامیك را بخرید و چه برندی فقط آنی را بخرید كه چشمان شما از دیدن آن لذت ببرد.
 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم آذر 1391ساعت 19:40  توسط عزیزمی  | 

بسم الله الرحمن الرحیم

پل چیست؟
________________________________________
با تقسیم یک شبکه‌ی بزرگ به چندین سگمنت و استفاده از یک پل برای اتصال آنها به یکدیگر ، توان عملیاتی شبکه افزایش خواهد یافت. اگر یک سگمنت شبکه از کار بیفتد ، سایر سگمنت‌ ها‌ی متصل به پل می‌توانند شبکه را فعال نگه دارند. پل‌ها موجب افزایش وسعت شبکه محلی می‌شوند.

تکرار کننده(REPEATER)

این وسیله در واقع نوع خاصی HUB است که فقط دارای 2 پورت است. کار آن تقویت سیگنال های بین دوشبکه یا سگمنت های یک شبکه که فاصله ی زیادی از هم دارند می باشد. مثل هاب دارای 2نوع PASSIVE و ACTIVE می باشد. نوع اول علاوه بر سیگنال هر چیز دیگری حتی نویز (NOISE: امواج نا خواسته که به همراه سیگنال اصلی که دارای اطلاعات است می باشند. مثلا در امواج صوتی نویز باعث افت کیفیت صدا و شنیدن اصوات اضافه می شود) را هم تقویت می کند. اما تکرار کننده ی نوع اکتیو سیگنال را قبل از ارسال بازدید کرده وچیز های اضافه را خارج می کند و مثلا دیگر نویز را تقویت نمی کند.

پل (BRIDGE)
مثل تکرار کننده دارای دو پورت است و برای اتصال گروهی ازکامپیوترها به کار می رود. تفاوت آنها در این است که پل لیستی دارد که نشان می دهددر هر سمت چه کامپیوترهایی قرار دارند و به بسته هایی (در اینترنت و هر شبکه ایاطلاعات برای اینکه فرستاده شوند به قطعات کوچکتری تقسیم می شوند ، هر قطعه را بسته می نامیم) که باید بطرف دیگر شبکه بروند اجازه ی عبور می دهد.

سوئیچ(SWITCH)
تقریبا مثل هاب است اما به جای دو پورت دارای چندین پورت است. درون خود یک جدولی دارد و نشان می دهد که چه سیستم هایی به هر پورت متصلند و بسته ها را به جایی که باید بروند می فرستد. بر خلاف هاب سیگنال ها فقط بهدرون پورتی که باید بروند می روند نه به تمام پورت ها. جداول(و شبکه) باید به قدرکافی ساده باشند چرا که فقط یک مسیر ممکن برای هر بسته وجود دارد. اگر دقت کرده باشید متوجه خواهید شد که سوئیچ از هاب سریعتر است چون احتیاجی نیست که هر پورت کل ترافیک ارسال و دریافت اطلاعات را متحمل شود و فقط آنچه که مخصوص خود است را دریافت می کند. البته سوئیچ از پل هم سریعتر است و درضمن گران تر از هر دوی آنها. بعضی سوئیچ ها و پل ها می توانند برای اتصال شبکه هایی که پروتکل های فیزیکی مختلفی دارند استفاده شوند. مثلا برای اتصال شبکه اترنت یا شبکه TOKENRING.
هر دوی این شبکه ها می توانند به اینترنت متصل شوند. در شبکه TOKENRING اطلاعات به صورت نشانه (TOKEN) هایی از یک کامپیوتر به کامپیوتر دیگر به صورت ستاره یا حلقه منتقل میشوند. این قطعات به صورت ویژه هستند و در همیه شبکه ها استفاده نمی شوند.

مسیر یاب (ROUTER)

مسیر یاب از دو یا چند پورت برای ورود و خروج اطلاعات تشکیل شده است در واقع کنترل ترافیک در اینترنت به عهده آنها می باشد. مسیریاب را می توان مرتب کننده ی هوشمند بسته ها نامید . همان طور که از نامش پیدا است ، بهترین مسیر را برای فرستادن قطعات به مقصد انتخاب می کند و چک می کند تا ببیند آیا بسته ها به مقصد رسیده اند یا نه. بر اساس مقصد داده ها ، بسته ها از یک مسیر یاب دیگر از طریق بهترین راه فرستاده می شوند . این موضوع باعث می شود تا به عنوان یک وسیله ی قدرت مند در شبکه های پیچیده مثل اینترنت استفاده شود در واقع می توان اینترنت را به عنوان شبکه ای از مسیر یاب ها توصیف کرد. انواع مسیر یاب ها با جداول و پروتکل های مختلفی کار می کنند اما حداقل این که هر مسیر یاب در اینترنت باید با پروتکل TCP/IP کار کند.

BROUTER:

این وسیله ترکیبی از پل و مسیر یاب می باشد (BRIDGT+ROUTER).بسته های محلیمی توانند از یک طرف شبکه به طرف دیگر با توجه به آدرس مقصد هدایت شوند حتی اگرازهیچ پروتکل ارسالی هم پیروی نکنند. بسته هایی که دارای پروتکل مناسب هستند میتواند طبق مسیر خود به دنیای خارج از شبکه محلی فرستاده شوند.

سوئیچ ها Switches
سوئیچ نوع دیگری از ابزارهایی است که برای اتصال چند شبکه محلی به یکدیگر مورد استفاده قرار می گیرد که باعث افزایش توان عملیاتی شبکه می شود. سوئیچ وسیله ای است که دارای درگاه های متعدد است که بسته ها را از یک درگاه می پذیرد، آدرس مقصد را بررسی می کند وسپس بسته ها را به درگاه مورد نظر " که متعلق به ایستگاه میزبان با همان آدرس مقصد می باشد" ارسال می کند. اغلب سوئیچ های شبکه محلی در لایه پیوند داده های مدل ا اس آی عمل می کند.
سوئیچ ها بر اساس کاربردشان به متقارن "Symmetric" ونامتقارن " Asymmetric" تقسیم می شوند.
در نوع متقارن ، عمل سوئیچینگ بین سگمنت هایی که دارای پهنای باند یکسان هستند انجام می دهد یعنی 10mbps به 10mbps و.... سوئیچ خواهد شد. اما در نوع نامتقارن این عملکرد بین سگمنت هایی با پهنای باند متفاوت انجام می شود.

عمده ترین کاربرد وضعیت bridge اتصال دو شبکه lan توسط یک ارتباط بی سیم میباشد. با رعایت بعد مسافت تا حد زیادی از مشکلات کابل کشی کاسته خواهد شد و البته توسط mac address ها میتوان یک ارتباط مطمئن تر را ایجاد نمود.

در برخى موارد لازم است که یک شبکه بزرگ محلى به سگمنت هاى کوچکترو قابل مدیریتى تقسیم گردد. هدف از انجام این کار کاهش ترافیک و افزایش حوزه جغرافیائى یک شبکه است . از دستگاه هاى شبکه اى متفاوتى به منظور اتصال سگمنت هاى متفاوت یک شبکه به یکدیگر استفاده مى گردد . Bridge ، سوئیچ ، روتر و gateway نمونه هائى در این زمینه مى باشند . سوئیچ و Bridge در لایه Data Link مدل مرجع OSI کارمى کنند . وظیفه Bridge ، اتخاذ تصمیم هوشمندانه در خصوص ارسال یک سیگنال به سگمنت بعدى شبکه است . پس از دریافت یک فریم توسط Bridge ، آدرس MAC مقصد فریم در جدول Bridge بررسى تا مشخص گردد که آیا ضرورتى به ***************ینگ فریم وجود دارد و یا مى بایستفریم به سمت یک سگمنت دیگر هدایت گردد .
فرآیند تصمیم گیرى با توجه به مجموعه قوانین زیر انجام مى شود :
□ در صورتى که دستگاه مقصد بر روى سگمنت مشابه باشد، Bridge فریم دریافتى را بلاک و آن را براى سایر سگمنت ها ارسال نمى نماید . به فرآیند فوق، ***************ینگ مى گویند .
□ در صورتى که دستگاه مقصد بر روى یک سگمنت دیگر باشد ، Bridge آن را به سگمنت مورد نظر فوروارد مى نماید .
□ در صورتى که آدرس مقصد براى Bridgeناشناخته باشد ، Bridge فریم را براى تمامى سگمنت هاى موجوددر شبکه بجزء سگمنتى که فریم را از آن دریافت نموده است ، فوروارد مى نماید . به فرآیند فوق flooding مى گویند. استفاده مناسب از Bridge ، افزایش کارآئى یک شبکه رابه دنبال خواهد داشت .

از سوئیچ در برخى موارد به عنوان یک bridge چندپورته نام برده مى شود . با این که یک Bridge معمولى ممکن است داراى صرفا" دو پورتباشد که دو سگمنت شبکه را به یکدیگر متصل مى نماید ، سوئیچ مى تواند داراى چندین پورت باشد. همانند bridge ، سوئیچ ها داراى دانش و آگاهى لازم در خصوص بسته هاى اطلاعاتى دریافتى از دستگاه هاى متفاوت موجود در شبکه مى باشند و دانش خود را نیزمتناسب با شرایط موجود ارتقاء مى دهند(یادگیرى) . سوئیچ ها از اطلاعات فوق به منظورایجاد جداول موسوم به جداول فورواردینگ استفاده نموده تا در ادامه قادر به تعیین مقصد داده ارسالى توسط یک کامپیوتر براى کامپیوتر دیگر موجود بر روى شبکه باشند .

با این که سوئیچ و Bridge داراى شباهت هائى با یکدیگر مى باشند ، ولى سوئیچها دستگاه هائى بمراتب پیشرفته تر و حرفه اى تر نسبت به Bridge مى باشند . همانگونه که اشاره گردید ، معیار اتخاذ تصمیم Bridge براى فورواردینگ یک فریم ، آدرس MAC یکفریم است . سوئیچ داراى چندین پورت است که سگمنت هاى متفاوت شبکه به آنان متصل میگردند . سوئیچ ها با توجه به تاثیر محسوس آنان در افزایش کارآئى شبکه از طریق بهبود سرعت و پهناى باند ، به یکى از متداولترین دستگاه هاى ارتباطى شبکه تبدیل شده اند .

سوئیچینگ ، یک فن آورى است که کاهش ترافیک و افزایش پهناى باند در شبکه هاى محلى اترنت را به دنبال خواهد داشت . سوئیچ ها را بسادگى مى توان جایگزین هاب نمود، چراکه آنان از زیرساخت سیستم کابل موجود مى توانند استفاده نمایند .

سوئیچ ها داراى سرعتى بمراتب بیشتر از Bridge بوده و قادر به حمایت از پتانسیل هاى جدیدى نظیر شبکه هاى VLAN مى باشند .

یک سوئیچ اترنت داراى مزایاى متعددى است ، مثلا" به کاربران متعددى اجازه داده مى شود که به صورت موازى از طریق مدارات مجازى و سگمنت هاى اختصاصى شبکه در یک محیط عارى از تصادم ، با یکدیگر ارتباط برقرار نمایند . بدین ترتیب از پهناى باند موجود به صورت بهینه استفاده مى گردد .

فرزند نانجیب ، آتش عمر پدر است . ارد بزرگ
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم دی 1391ساعت 19:46  توسط عزیزمی  | 

DNS چیست؟
سامانهٔ نام دامنه (Domain Name System) که به اختصار DNS خوانده می‌شود روشی سلسله مراتبی

است که بانک اطلاعاتی مربوط به نام های نمادین و معادل IP آنها را روی کل شبکه اینترنت توزیع کرده است. این سیستم

در سال 1984 ایجاد و طی سال های بعد توسعه یافت.
وقتی میخواهید وارد سایتی شوید، می بایست آدرس وب سرور آنرا بدانید.آدرس وب سرور با آدرس IP مشخص میشود، اما

به خاطر سپردن آدرس IP دشوار است، لذا می توان به جای IP از Domin Name ها (که در ابتدای این مقاله

با عبارت نام نمادین از آن یاد کردیم ) استفاده کرد. برای هر IP یک Domin Name در نظر گرفته شده است.

مثلا IP آدرس گوگل 66.249.91.103 است. که شما برای دسترسی به گوگل میتوانید از IP یا آدرس

www.google.com استفاده کنید.
در DNS ، کل آدرس های اینترنت درون بانک های اطلاعاتی توزیع شده ای هستند که هیچ تمرکزی روی نقطه ای خاص از

شبکه ندارند . روش ترجمه نام بدین ترتیب است که وقتی یک برنامه کاربردی مجبور است برای برقراری یک ارتباط ، معادل

آدرس IP از یک ماشین با نامی مثل CS.ucsb.edu را بدست بیاورد ، قبل از هر کاری یک تابع کتابخانه ای

(Library Function) را صدا می زند ، به این تابع کتابخانه ای «تابع تحلیلگر نام » (Name

Resolver) گفته می شود .تابع تحلیلگر نام ، یک آدرس نمادین را که بایستی ترجمه شود ، بعنوان پارامتر ورودی پذیرفته

و سپس یک بسته ی درخواست (Query Packet) به روش UDP تولید کرده و به آدرس یک سرویس دهنده ی

DNS (که به صورت پیش فرض مشخص می باشد) ارسال می کند . همه ی ماشین های میزبان ، حداقل باید آدرس IP

از یک سرویس دهنده ی DNS را در اختیار داشته باشند . این «سرویس دهنده ی محلی» پس از جستجو ، آدرس IP

معادل با یک نام نمادین را بر می گرداند . (تابع تحلیلگر نام) نیز آن آدرس IP را به برنامه ی کاربردی تحویل می دهد با

پیدا شدن آدرس IP ، برنامه ی کاربردی می تواند عملیات مورد نظرش را ادامه بدهد . روش های جستجو در سیستم

DNS برای تحلیل یک نام حوزه ، سطوح از سمت راست به چپ تفکیک می شوند و در یک روند سلسله مراتبی ، سرویس دهنده ی

متناظر با آن سطح پیدا می شود . نام های حوزه به هفت منطقه ی عمومی و حدود صد و اندی منطقه ی کشوری تقسیم بندی شده

است .حوزه بدین معناست که شما با یک نگاه ساده به انتهای آدرس نمادین ، می توانید ماهیت آن نام و سرویس دهنده ی متناظر با

آن را حدس بزنید . یعنی اگر انتهای نام های حوزه متفاوت باشد منطقه ی جستجو برای یافتن آدرس IP معادل نیز متفاوت

خواهد بود.

7 حوزه عمومی که همه آنها سه حرفی هستند عبارتند از:
com. : صاحب این نام جزو موسسات اقتصادی و تجاری به شمار می آید. www.sony.com
edu. : صاحب این نام جزو موسسات علمی یا دانشگاهی به شمار می آید. www.sharif.edu
gov. : این نام برای آژانس های دولتی آمریکا اختصاص داده شده است. www.whitehouse.gov
int. : صاحب این نام یکی از سازمان های بین المللی (مثل یونسکو ، فائو ،...) محسوب می شود.

www.unicef.int
mil. : این نام ویژه مراکز نظامی آمریکا می باشد.
net. : صاحب این نام از ارائه دهندگان خدمات شبکه به شمار می رود. www.pegah.net
org. : صاحب این نام از سازمان های عام المنفعه و غیر انتفاعی محسوب می شوند. www.ieee.org
نام حوزه های بسیار زیادی در اینترنت تعریف شده اند که هیچیک از حوزه های سه حرفی هفتگانه را در انتهای آنها نمی بینید .

معمولا در انتهای این آدرس ها یک رشته دو حرفی مخفف نام کشوری است که آن آدرس و ماشین صاحب آن ، در آن کشور واقع

است .

 


هر حوزه می تواند به زیر حوزه های کوچکتری تقسیم شود که به آن دامنه سطح دوم نیز گفته می شود.
به عنوان مثال نام‌ های مربوط به حوزه ایران که با ir. مشخص می شود به ۷ زیرحوزه به شرح زیر تقسیم می ‌شود:
.ac.ir : فقط برای دانشگاه‌ها یا موسسه های آموزشی
.co.ir : فقط برای شرکت ‌های سهامی خاص، سهامی عام، مسوولیت محدود و تضامنی
.gov.ir : فقط برای موسسه ها یا سازمان ‌های دولتی
.id.ir : فقط برای افراد دارای ملیت ایرانی
.net.ir : فقط برای سرویس ‌دهندگان رسمی اینترنت
.org.ir : فقط برای موسسه ها و سازمان‌ های خصوصی
.sch.ir : فقط برای مدارس
مثلا" برای دامین http://eng.ut.ac.ir اطلاعات زیر را داریم:
کشور: ایران
هویت: دانشگاه
نام دانشگاه: ut (سرواژه ای برای نام دانشگاه تهران)
نام دانشکده: eng (سرواژه ای برای بخش فنی مهندسی)
حوزه‌ها (Zone) با دامنه‌ها (Domain) یکسان نبوده و یک حوزه می‌تواند شامل مقادیری در رابطه با چندین دامنه

باشد.
به عنوان مثال دامنه www.google.com دارای زیردامنه ای به نام news است

(news.google.com) , درصورتیکه زیردامنه mail آن (mail.google.com) از

دامنه اختصاصی www.gmail.com نیز قابل دسترسی می باشد.

روشهای جستجو در سرویس دهنده های نام
همانگونه که اشاره شد اسامی نمادین در شبکه اینترنت که خود در قالب حوزه ها و زیر حوزه ها سازماندهی شده اند در یک فایل

متمرکز ذخیره نمی شوند بلکه روی کل شبکه اینترنت توزیع شده اند ، به همین دلیل برای ترجمه یک نام به آدرس IP ممکن

است چندین مرحله "پرس و جو" صورت بگیرد تا یک آدرس پیدا شود. طبیعی است که یک پرس و جو برای تبدیل یک نام حوزه

همیشه موفقیت آمیز نباشد و ممکن است به پرس و جوهای بیشتری نیاز شود یا حتی ممکن است یک آدرس نمادین اشتباه باشد و هیچ

معادل IP نداشته باشد.

3 روش برای پرس و جوی نام در سرویس دهنده های نام وجود دارد :

پرس و جوی تکراری (Iterative Query)
پرس و جوی بازگشتی (Recursive Query)
پرس و جوی معکوس (Reverse Query)
» حال به بررسی این سه روش می پردازیم :
1) پرس و جوی تکراری: در پرس و جوی تکراری قسمت اعظم تلاش برای تبدیل یک نام بر عهده سرویس دهنده محلی است؛

این DNS حداقل به آدرس ماشین Root ، به عنوان نقطه شروع نیاز دارد . وقتی یک تقاضای ترجمه آدرس به سرویس

دهنده محلی ارسال می شود در صورتی که قادر به ترجمه نام به معادل IP آن باشد ، معادل آدرس IP نام مورد نظر را به

تقاضا کننده برمی گرداند. (این حالت وقتی است که سرویس دهنده محلی قبلاً آن نام را ترجمه و در یک فایل ذخیره کرده

باشد.) در غیر این صورت سرویس دهنده محلی خودش یک تقاضا برای DNS سطح بالا ارسال می کند. این سرویس

دهنده ، آدرس ماشینی را که می تواند برای ترجمه نام مورد نظر مفید باشد ، به سرویس دهنده محلی معرفی می کند؛ سرویس دهنده

محلی مجدداً یک تقاضا به ماشین معرفی شده در مرحله قبل ارسال می کند. در این حالت هم سرویس دهنده نام می تواند در

صورت یافتن آدرس IP با آن نام حوزه ، آنرا ترجمه کند و یا آنکه آدرس سرویس دهنده سطح پایینتری را به او برگرداند .این

روند ادامه می یابد تا DNS نهایی نام مورد نظر را به آدرس IP ترجمه نماید. برای درک بهتر از روند کار به شکل زیر

دقت کنید. در این مثال فرض شده است که یک برنامه کاربردی با فراخوانی "تابع تحلیلگر نام"، تقاضای ترجمه نام

www.microsoft.com را می نماید.

مراحلی که انجام می شود به شرح زیر است:

در مرحله اول برنامه کاربردی با فراخوانی "تابع تحلیل نام" ، تقاضای ترجمه آدرس www.microsoft.com

را برای سرویس دهنده محلی ارسال کرده و منتظر می ماند.
در مرحله دوم ، سرویس دهنده محلی از سرویس دهنده Root (که حوزه های متفاوت را تفکیک می کند) آدرس ماشین یک

DNS که متولی حوزه .com است را سؤال می کند.
در مرحله سوم ، آدرس سرویس دهنده مربوط به حوزه .com بر می گردد.
در مرحله چهارم ، سرویس دهنده محلی ، از ماشین معرفی شده در مرحله قبلی ، آدرس سرویس دهنده مربوط به حوزه

Microsoft.com را سؤال می نماید.
در مرحله پنجم فهرستی از سرویس دهنده های DNS مربوط به Microsoft.com بر می گردد.
در مرحله ششم، سرویس دهنده محلی تقاضای ترجمه آدرس نمادین www.microsoft.com را از DNS

متعلق به حوزه Microsoft.com می کند.
در مرحله هفتم ، معادل آدرس IP نام www.microsoft.com برمی گردد.
در مرحله هشتم ، آدرس IP خواسته شده در اختیار برنامه کاربردی قرار می گیرد.
2) پرس و جوی بازگشتی: در این روش هر گاه برنامه ای بخواهد آدرس IP معادل یک نام مثل

cs.yale.edu را بدست آورد بگونه ای که قبلاً اشاره شد ، "تابع سیستمی تحلیل نام" را فراخوانی می کند. این

تابع یک ماشین را بعنوان سرویس دهنده محلی از قبل می شناسد و بنابراین تقاضای تبدیل نام را به روش UDP برای آن ارسال

کرده و منتظر جواب می ماند
(پاسخ نهایی DNS طبیعتاً باید یک آدرس 32 بیتی معادل آدرس IP یک ماشین باشد)
دو حالت ممکن است اتفاق بیفتد:

ممکن است در بانک اطلاعاتی مربوط به سرویس دهنده محلی ، آدرس IP معادل با آن نام از قبل وجود داشته و بالطبع به

سرعت مقدار معادل IP آن بر می گردد.
ممکن است در بانک اطلاعاتی سرویس دهنده محلی ، معادل IP آن نام وجود نداشته باشد.مثلاً سرویس دهنده محلی در بانک

اطلاعاتی خودش معادل IP نام cs.mit.edeu را نداشته و طبیعتاً نمی تواند آن را ترجمه کند. در چنین حالتی

سرویس دهنده محلی موظف است بدون آنکه به تقاضا دهنده خبر بدهد، خودش رأساً به سرویس دهنده سطح بالاتر تقاضای ترجمه

آدرس بدهد. در این حالت هم DNS سطح بالاتر به همین نحو ترجمه آدرس را پیگیری می کند یعنی اگر معادل IP آن نام

را داشته باشد آنرا برمی گرداند و در غیر اینصورت خودش از سرویس دهنده سطح پایینتر تقاضای ترجمه آن نام را می نماید و این

مراحل تکرار می شود. در روش پرس و جوی بازگشتی ماشین سرویس دهنده محلی این مراحل متوالی را نمی بیند و هیچ کاری

جز ارسال تقاضای ترجمه یک آدرس بر عهده ندارد و پس از ارسال تقاضا برای سرویس دهنده سطح بالا منتظر خواهد ماند.

بازهم تکرار می کنیم ، روشی که DNS برای ترجمه آدرس بکار می برد می تواند بدون اتصال (UDP) باشد که این کار

به سرعت عمل ترجمه آدرس می افزاید.
دقت کنید که در روش پرس و جوی تکراری نسبت به روش پرس و جوی بازگشتی ، حجم عمده عملیات بر عهده سرویس دهنده

DNS محلی است و مدیریت خطاها و پیگیری روند کار ساده تر خواهد بود و روش منطقی تری برای بکارگیری در شبکه

اینترنت محسوب می شود. روش پرس و جوی بازگشتی برای شبکه های کوچک کاربرد دارد.

3) پرس و جوی معکوس: فرض کنید حالتی بوجود بیاید که یک سرویس دهنده DNS ، آدرس IP یک ماشین را بداند

ولی نام نمادین معادل با آن را نداند. بعنوان مثال DNS مایل است بداند که چه نامی در شبکه اینترنت معادل با

195.13.42.7 می باشد. در چنین حالتی مسئله کمی حادتر به نظر می رسد ، چرا که برای ترجمه نامهای نمادین ،

چون این نامها دارای حوزه و زیرحوزه هستند ، تحلیل آدرسها ساده است ولی ترجمه آدرس IP به معادل نام حوزه ، از چنین

روابطی تبعیت نمی کند ؛ بعبارت بهتر هیچ ارتباط مستقیم و متناظری بین آدرسهای IP و اسامی انتخاب شده در اینترنت وجود

ندارد. برای یافتن نامهای متناظر با یک آدرس IP باید یک جستجوی کامل و در عین حال وقتگیر انجام بشود. روش کار

بدین صورت است که سرویس دهنده محلی یک تقاضا برای DNS متناظر با شبکه ای که مشخصه آن در آدرس IP ،

مشخص شده ، ارسال می کند. بعنوان مثال آدرس IP شبکه ای را 138.14.7.13 در نظر بگیرید ، آدرس کلاس B و

مشخصه آن 138.14.0.0 است . زمانی که مؤسسه ای یک کلاس IP ثبت می دهد یک سرویس دهنده DNS ، متناظر با

شبکه خود ایجاد کرده و آنرا نیز معرفی می کند. سرویس دهنده محلی بایستی آدرس DNS متناظر با شبکه 138.14.0.0 را

پیدا کرده و سپس برای آن یک تقاضا ارسال کند. DNS مربوط به این شبکه ، براساس زیر شبکه هایی که دارد این سؤال را از

طریق سرویس دهنده های متناظر با هر زیر شبکه پیگیری می کند. (چون هر زیر شبکه یک سرویس دهنده DNS مخصوص

به خود دارد) نهایتاً یک نام نمادین حوزه معادل با آن آدرس IP بر خواهد گشت.


دامنه سطح ‌دوم
در سلسله مراتب سامانه نام دامنه، یک دامنه سطح دوم (Second Level Domain) (به اختصار SLD)

دامنه ای است که بطور مستقیم زیر یک دامنه سطح بالا قرار دارد. برای مثال، در google.com , عبارت

google دامنه سطح دومی از دامنه سطح بالای com. می باشد. دامنه‌های سطح دوم معمولاً به تشکیلاتی که نام

دامنه آن با یک ثبت کننده نام دامنه ( Domain Name Registrar) ثبت شده است منسوب می شود.

برخی از ثبت کننده‌های نام دامنه سلسله مراتبی از دامنه سطح دوم یک دامنه سطح بالا را مطرح می کنند که نشانگر نوع تشکیلاتی

است که قصد ثبت دامنه سطح دوم تحت آن وجود دارد. به عنوان مثال، در حوزه نام uk. یک دانشگاه یا موسسه فرهنگی

دیگر تمایل دارد که دامنه خود را تحت یک دامنه سطح دوم کد کشوری (country code Second Level

Domain) (به اختصار ccSLD) به نام .ac.uk به ثبت برساند، در حالیکه شرکت‌ها تمایل دارند دامنه خود

را تحت .co.uk ثبت کنند.
منبع: http://fa.wikipedia.org

مقالات مرتبط: IP چیست؟ | اینترنت 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم آذر 1391ساعت 19:26  توسط عزیزمی  | 

dsl چيست

 

در حالی که اندازه فایلهای موجود در اینترنت هر روز بزرگتر میشود و صفحات وب پیچیده و کم کم در حال تبدیل شدن به یک مساله عادی در اینترنت هستند ما هنوز از اتصال کند و نامطمئن Dial-Up که دارای حداکثر سرعتی برابر با 56 کیلوبیت در ثانیه است برای اتصال به اینترنت استفاده میکنیم.

البته راههای دیگری نیز مانند استفاده از ارتباط ماهواره ای یا خطوط اختصاصی وجود دارند اما معمولا" آنقدر پیچیده و پر هزینه هستند که مصرف کنندگان خانگی و یا شرکتها کوچک به سادگی از خیر آنها میگذرند! ولی راه دیگری هم وجود دارد که نیاز به هزینه و تجهزات اضافی چندانی ندارد و مانند اتصال Dial-Up به راحتی میتواند از طریق خط تلفن شما را با سرعتهای بسیار بالایی به ایترنت متصل کند.

به تکنولوژی که تمامی موارد ذکر شده را به راحتی در دسترس تمامی مصرف کنندگان قرار میدهد Digital Subscriber Line (خط دیجیتال مشترک) یا به اختصار DSL گفته میشود.

 

مزایای DSL :

  • شما در حالی که به اینترنت متصل هستید میتواند به از طریق تلفن تماسهای صوتی برقرار کنید. استفاده از سرویس DSL سبب اشغال شدن خط تلفن شما نخواهد شد.
  • سرعت اتصال از طریق تکنولوژی DSL بسیار بالاتر از سرعت اتصال به اینترنت از طریق اتصال های معمولی Dial-Up است.
  • برای اجرای DSL به سیم کشی مجدد نیازی نخواهد بود و شما میتوانید از خطوط معمولی تلفن که تا کنون نیز از آنها استفاده میکردید, بهره ببرید.
  • شرکت های ارائه دهنده خدمات DSL همیشه یک مودم DSL را به عنوان بخشی از خدمات به شما ارائه خواهند کرد. به همین خاطر میتوانید با قیمت بسیار ارزان تر و به طور مطمئن تری از خدمات ارائه شده استفاده نمایید.

معایب DSL:

  • اتصال DSL هنگامی که شما به مخابرات یا به شرکت ارائه دهنده خدمات نزدیک تر هستید نسبت به زمانی که از آنها دور هستید بهتر عمل میکند.
  • این اتصال هنگام ارسال داده ها کندتر از هنگام دریافت آنها عمل مینماید.
  • این سرویس همه جا در دسترس نمیباشد. در حقیقت برای دسترسی به آن خدمات دهنده باید در محل نزدیکی به شما قرار داشته باشند .

خطوط تلفن :

خطوط معمولی تلفن از ذوج سیمهای مسی تشکیل شده است. این سیم ها را شرکت ارائه دهنده خدمات تلفن یا همان شرکت مخابرات در منزل شما نصب میکند. این سیمها به صورت ذاتی توانایی حمل داده های بسیار بیشتری را نسبت به آنچه برای انتقال مکالمات تلفنی ساده به آن نیاز است دارا میباشند. این مساله به این معنی است که این خطوط میتوانند یک محدوده وسیع از فرکانسها را که بسیار بیشتر از میزان درخواستی برای انتقال صداست حمل کنند. تکنولوژی DSL از این ظرفیت اضافه برای حمل داده ها بر روی سیم مسی بدون مختل کردن توانایی خطوط تلفن برای حمل مکالمات ساده استفاده مینماید. تمام کاری که DSL انجام میدهد, استفاده از فرکانسهای مختلف و قابل انتقال بر روی خطوط تلفن برای انجام این وظایف ویژه است.

 

 

برای درک درست تکنولوژی DSL, شما باید در ابتدا دو نکته مهم را در ارتباط با خطوط معمولی تلفن بدانید. اولین نکته مفهومی است که از طرف متخصصین POTS (یا Plain Old Telephone Service) نامیده میشود. یکی از مهمترین مسائلی که POTS را برای انتقال فرکانسهای مختلف محدود میکند نه سیم ها هستند و نه فاصله. بلکه سوئیچهایی هستند که در سر راه خطوط مخابراتی قرار گرفته اند. تلفن ها و دیگر تجهیزات معمولی تلفن میتوانند صدای انسان را که شامل تنهای صدای معمولی است و بین فرکانس صفر تا 3400 هرتز قرار دارند به راحتی منتقل کنند. این محدوده فرکانسی بسیار کوچک است. برای مثال آن اگر آن را با محدوده فرکانسی مورد استفاده در بلندگو های استریو مقایسه کنید خواهد دید که این بلندگو ها از فرکانسهای بین 20 تا 20000 هرتز که تا 5 برابر بیش از فرکانسهای ذکر شده است استفاده مینمایند. علاوه بر این سیم های مورد استفاده در شبکه تلفن توانایی حمل فرکانس هایی تا چندین میلیون هرتز را دارا میباشند. استفاده از بخشی چنین کوچک از ظرفیتهای سیمهای انتقال در تلفن یک دلیل فنی و شاید تا حدودی تاریخی دارد. به خاطر داشته باشید که استفاده از سیم های زوج مسی در سیستم تلفن به بیش از صد سال قبل و ابتدای تولد تلفن باز میگردد.

با توجه به این موضوع که برای اتصال هر خانه و یا هر شماره به شبکه تلفن باید از یک ذوج سیم مسی از مرکز تا محل مورد نظر استفاده کرد, تعداد سیم های مورد نیاز برای اتصال حجم وسیعی از مشترکان بسیار زیاد خواهد بود. به همین خاطر به وسیله محدود کردن فرکانسها میتوان تعداد بسیار زیادی از سیم ها را درون کابل ها و یا کانالهای کوچک بسته بندی کرد بدون اینکه نگرانی از بابت تداخل میان این سیم ها وجود داشته باشد. اما این محدودیت برای تجهیزات جدیدی (مانند تجهیزات DSL) که داده ها را به صورت دیجیتال و با سرعت بالا بر روی سیمها منتقل میکنند مانع مهمی نخواهد بود و به همین خاطر میتوان از ظرفیت اضافه سیم های تلفن به صورت کاملا مناسب و بدون وجود خطر تداخل استفاده کرد. در حقیقت تکنولوژی DSL نیز همین کار را انجام میدهد.

انواع رایج ADSL Asymmetrical DSL یا DSL نا متقارن:

بیشتر ادارات کوچک و خانه ها توسط ADSL یا DSL نا متقارن به اینترنت متصل هستند. در این نوع از اتصال DSL , فرکانسها بر روی خط تلفن, با فرض اینکه مصرف کنندگان بیشتر به دریافت اطلاعات از اینترنت میپردازند تا به ارسال آن , تقسیم بندی شده است. با توجه به همین فرض معمولا پهنای باند در دسترس مشترکان برای دریافت اطلاعات بین 3 تا 4 برابر پهنای باند آنها برای ارسال اطلاعات است. با استفاده از این شیوه و با توجه به اینکه مصرف کنندگان خانگی و اداری بیشتر به دریافت اطلاعات میپردازند تا به ارسال آن میتوان از پهنای باند موجود به شکل بهینه تری استفاده نمود.

 

 

Very high bit-rate DSL یا DSL با پهنای باند بالا:

نوعی از اتصال DSL است که تنها در مسافت های کوتاه قابل اجراست. این امر به این معناست که مشترک یا مصرف کننده حتما باید دارای فاصله اندکی تا سرویس دهنده یا مرکز مخابرات باشد. به علت وجود محدودیت های فیزیکی برای اجرا, و هزینه های بسیار بالا, این سرویس بسیار محدود بوده و تنها توسط مشتریان خاصی مورد استفاده قرار میگیرد.

Symmetric DSL یا DSL متقارن:

این سرویس بیشتر توسط شرکتهای کوچکی که حجم زیادی از اطلاعات را بر روی اینترنت ارسال میکنند مورد استفاده قرار میگیرد. با توجه به متقارن بودن این اتصال, سرعت ارسال و دریافت داده ها در آن یکسان است. اما هنگام استفاده از این سرویس نمیتوانید به طور همزمان از خط تلفن خود برای برقراری تماسهای تلفنی معمولی استفاده کنید.

Rate-Adaptive DSL :

نیز یکی دیگر از نمونه های DSL است که در آن مودم میتواند با توجه به طول خط و کیفیت سیگنال, سرعت اتصال را تنظیم نماید تا جلوی بروز خطا هایی همچون تضعیف بیش از حد سیگنال گرفته شود.

محدودیت های فاصله :

توانایی ها و مزایای استفاده از یک اتصال DSL تا حد زیادی به این بستگی دارد که شما در چه فاصله ای از مرکز مخابرات یا شرکتی که خدمات ADSL را ارائه میکند قرار گرفته باشید. هر چقدر طول اتصال افزایش پیدا کند کیفیت سیگنال افت پیدا خواهد کرد و سرعت اتصال کمتر خواهد شد. حداکثر فاصله مجاز برای برقراری یک اتصال ADSL برابر با 18000 فوت یا 5460 متر است. به هر حال برای حفظ سرعت و کیفیت, بسیاری از ارائه دهندگان خدمات ADSL یک حد پایین تر را برای ارائه خدمات خود در نظر میگیرند. اگر فاصله از حدود تعیین شده فراتر رود, مشتریان ممکن است شاهد سرعتهایی بسیار کمتر از مقادیری که توسط سرویس دهنده اعلام شده باشند. برعکس این موضوع نیز صادق است. یعنی مشترکین نزدیک تر به مرکز مخابرات یا سرویس دهنده معمولا شاهد سرعت های بالاتر از مقادیر اعلام شده هستند. علاوه بر این ADSL میتواند پهنای باند بسیار بالایی را تا حد 8 مگابیت بر ثانیه (Mbps) برای دریافت اطلاعات و 640 کیلوبیت بر ثانیه (Kbps) برای ارسال اطلاعات را در فواصل تا 6000 فوت (یا 1820 متر) ارائه نماید. البته به طور معمول, بالاترین سرعتهایی که امروزه به طور گسترده به مشترکین ارائه میشوند تا حداکثر 5/1 مگابیت بر ثانیه برای دریافت و بین 64 تا 640 کیلوبیت بر ثانیه برای ارسال اطلاعات است.

نحوه تقسیم سیگنال در خطوط تلفن :

شاید از خود بپرسید که تقسیم سیگنال در یک اتصال ADSL دقیقا چیست؟ به زبان بسیار ساده تقسیم سیگنال عبارتست از تعیین محدوده فرکانسی برای ارسال یا دریافت داده ها بر روی زوج سیم مسی تلفن. در تکنولوژی ADSL دو استاندارد رقیب و ناسازگار برای انجام اینکار وجود دارد. اولین استاندارد, استانداردی است که توسط ANSI وضع شده و Discrete Multi Tone یا به اختصار DMT نامیده میشود. در مقابل استاندارد قدیمی تری نیز که از نظر اجرایی ساده تر و ارزان قیمت تر است با نام Carrierless Amplitude Phase یا به اختصار CAP وجود دارد که بیشتر در تجهیزات اولیه ADSL مورد استفاده قرار میگرفت.

تکنولوژی CAP به وسیله تقسیم سیگنالها به 3 دسته مجزا عمل مینماید. در این تقسیم بندی گفتگوهای صوتی معمولی در محدوده صفر تا 4 کیلو هرتز منتقل میشوند, همانطور که در تمامی مدارهای معمولی تلفن این عمل انجام میگیرد. کانال Upstream یا کانالی که برای ارسال داده ها استفاده میشود در باند فرکانسی بین 25 تا 160 کیلو هرتز قرار خواهد گرفت و در نهایت کانال Downstream که مختص دریافت داده ها از شبکه است در محدوده فرکانسی قرار خواهد گرفت که از 240 کیلوهرتز آغاز میشود. البته بالاترین حد پهنای باند دریافت داده ها با توجه به شرایطی همچون: طول خط, پارازیت بر روی خط و تعداد مصرف کنندگان متصل به یک سوئیچ واحد در مرکز تلفن تعیین خواهد شد اما معمولا دارای یک حد بالا برابر با 5/1 مگاهرتز است.

 

 

در نهایت این سیستم از سه کانال مجزا که به صورت مناسبی از یکدیگر جداسازی شده اند تشکیل شده است. با استفاده از این شیوه میتوان امکان تداخل بین کانالها بر روی یک خط و یا تداخل سیگنالهای مختلف بر روی خطوط دیگر را به حداقل رساند.

تکنولوژی DMT نیز سیگنالها را به کانالهای جداگانه تقسیم میکند اما مانند تکنولوژی CAP این کار را با تقسیم پهنای باند فرکانسی با مقادیر مشخص برای هریک از جریانهای داده ارسالی یا دریافتی انجام نمیدهد. در عوض DMT جریانهای داده را به 247 کانال 4 کیلو هرتزی مستقل تقسیم مینماید. برای اینکه بهتر متوجه شود میتوانید تصور کنید که شرکت مخابرات اتصال سیم مسی شما را به 247خط مجزا که هر کدام دارای پهنای باند 4 کیلوهر تز هستند تقسیم کرده است و سپس به هر کدام از این خطوط یک مودم متصل نموده است. در این حالت شما دارای 247 مودم خواهید بود که در یک زمان به کامپیوتر شما متصل شده اند. هر مودم متصل شده به خط تلفن شما, یا در حقیقت هر کانال هوشیار بوده و اگر کیفیت سیگنال بیش از اندازه مجاز افت کند میتواند آن را به کانال دیگری منتقل نماید. در این سیستم مودم دائما درحال تغییر مکان سیگنالها به کانالها متفاوت است تا بهترین کانال را برای انتقال داده ها بیابد. علاوه بر این بعضی از کانالهای پایین تر که از 8 کیلو هرتز آغاز میشوند به عنوان کانالهای دو سویه برای دریافت و ارسال اطلاعات مورد استفاده قرار میگیرند.

 

نظارت و طبقه بندی نمودن اطلاعات بر روی کانالهای دو سویه و نگهداری کیفیت سیگنال در بالاترین حد بر روی هر 247 کانال, پیاده سازی این تکنولوژی را بسیار پیچیده تر از پیاده سازی تکنولوژی CAP میسازد. اما با توجه به قابلیت انعطاف بالای آن میتوان آن را برای انواع خطوط با کیفیت های مختلف در بهترین حالت مورد استفاده قرار داد.

 

این روزها همه از WiMAX می پرسند

به تازگی نسل جدید تلفن های همراه و نوت بوک مجهز به گیرنده WiMAX می باشند که با بهره گیری از این تکنولوژی یک کاربر می تواند به راحتی و در هر مکان تحت پوشش شبکه اینترنت قرار بگیرد و این تکنولوژی نوعی قابلیت پوشش دهی شبکه ای می باشد که امکان دریافت اطلاعات حتی در دور افتاده ترین نقاط را ممکن می سازد.
به عبارت دیگر تکنولوژی ارتباطی دیجیتال بی سیم بر مبنای استاندارد IEEE 802.16 جهت برقراری ارتباط پرسرعت اینترنتی که در آن محدودیت سرعت و مکان وجود ندارد WiMAX نام گذاری شده است.
از دیگر مزایای تکنولوژی WiMAX نسبت به سیستم های ارتباطی قدیمی تر به خصوص ADSL حذف کامل کابل های مخابراتی می باشد که علاوه بر ایجاد امکان برقراری ارتباط هزینه های راه اندازی را به طور چشمگیری کاهش می دهد.
امواج WiMAX از طریق دکل های مخابراتی ارسال می گردد که عملکردی مشابه با فرستنده های امواج تلفن همراه دارد ولی با این تفاوت که یک دکل فرستنده WiMAX قادر است به تنهایی محدوده ای تقریبا برابر 65 کیلومتر مربع را تحت پوشش قرار دهد، درحالیکه دکل های تلفن همراه محدوده ای بسیار کوچکتر را تحت پوشش قرار می دهند.دکل های سیستم WiMAX قادر هستند که به طور مستقیم با پهنای باند بالا به اینترنت متصل شوند که این اتصال معمولا از طریق کابل های زیر زمینی و یا یک اتصال بدون سیم از طریق امواج رادیویی ماکروویو بین چند دکل فراهم می گردد.پهنای باند انتقال داده دراین تکنولوژی در حدود 70 مگابایت بر ثانیه می باشد که البته این میزان پهنای باند بین کاربران تقسیم می گردد.

نسل دیگر تکنولوژی ارتباطی بی سیم Wi-Fi نام دارد که شعاع پوشش دهی آن در حدود 30 مترمی باشد و این پوشش دهی گاه به یک شرکت و یا یک فرودگاه خلاصه می گردد که درصورت خروج از محدوده پوشش دهی کاربر از اینترنت خارج می گردد.مزیت دیگر WiMAX به Wi-Fi پهنای باند نقل و انتقال داده ها می باشد که در حدود 10 تا 15 مگابایت بیشتر می باشد.
با در اختیار داشتن نسل جدید نوت بوک ها بر پایه Montevina و تجهیز آنان به گیرنده WiMAX ، اینترنت پر سرعت در همه نقاط توسط کاربر در دسترس خواهد بود و رویای دسترسی به اینترنت پر سرعت بدون محدودیت مکانی به حقیقت می پیوندد.
با توجه به مزایای مذکور وافزایش روز افزون کاربران اینترنت و ایجاد دهکده جهانی ، برای کشور ایران هم دسترسی به اینترنت با پهنای باند بالا و پوشش وسیع یکی از نیازهای ضروری محسوب می گردد که با توجه به وعده های داده شده امیدواریم هر چه سریعتر برای راه اندازی این سیستم جدید در کشورمان اقداماتی صورت گرفته و همه شهرها و تمامی نقاط ایران تحت پوشش این پدیده جدید قرار بگیرند.
 

RFID انقلابی که فناوری اطلاعات را در خواهد نوردید.

مزاياي استفاده از فن آوري RFID
مزايا استفاده از اين تكنولوژي به شرح ذيل ميباشد:
1.كاهش هزينه ها (كاهش فعاليت هاي دستي و افزايش سرعت)
2.اتوماسيون (بدون توقف)
3.كاهش خطا
4.كنترل فرايندهاي غير قابل رويت
5.امكان به روز رساني بر چسب ها بدون دخالت دست
6.امنيت
7.يكپارچگي

كاربري در RFID
- مديريت بار مسافران :
شناسايي و كنترل بار و اثاثيه مسافران با استفاده از فركانسهاي راديويي RFID در دسامبر سال 2004 همايشي با شركت اعضاء ياتا و با هدف زمينه سازي كاربردي IT در شركتهاي هواپيمايي در خاور ميانه برگزار گرديد كه البته عمده توجه خود را بر تسهيل امور صنعت هواپيمايي معطوف نمود. پروژه سوم تائيد شده در اين مجمع با عنوان شناسايي و كنترل بار و اثاثيه مسافران با استفاده از فركانسهاي راديويي RFID به اعضاء معرفي گرديد. پروژه سوم، شناسايي و كنترل بار و اثاثيه مسافران با استفاده از مهمترين بخشهاي بررسي شده درباره اين پروژه در ذيل ارائه شده است:
هدف از بكارگيري فركانسهاي راديويي جهت شناسايي و كنترل بار و اثاثيه مسافران، ترويج و توسعه فناوري RFID به منظور بهبود مديريت و سازماندهي فرآيندهاي مختلف اداره بار نظير جداسازي، دسته بندي و حمل و نقل اثاثيه مسافران و جلوگيري از خسارات احتمالي يا مفقود شدن اين محموله ها مي باشد. در عين حال بكارگيري سيستم RFID موجب كاهش هزينه هاي شركتهاي هواپيمايي و ارتقاء سطح خدمات ارائه شده به مشتريان ميگردد.

- كنترل ورود و خروج وسايط نقليه
يكي ديگر از كاربردهاي بسيار شايع استفاده از فن آوري RFID كنترل ورود و خروج وسايط نقليه در محلهايي است كه امنيت ورود و خروج ماشينها بسيار مهم و ضروري بنظر ميرسد. اين سيستم با چسباندن يك Tag برروي وسيله نقليه و قراردادن كليه اطلاعات مربوط به اين وسيله در حافظه آن امكان پذير ميشود.قبل از رسيدن وسيله نقليه به درب ورودي يا خروجي ؛ ماشين از محلي كه در آن يك آنتن جهت دريافت اطلاعات Tag چسبيده شده بر روي وسيله نقليه وجود دارد؛ عبور ميكند. دستگاه Reader اطلاعات موجود بر روي Tag را از آنتن بازخواني ميكند و در صورتي كه اطلاعات موجود بر روي Tag نشانگر مجوز ورود يا خروج باشد، گيت ورودي يا خروجي باز ميشود. در صورتي كه هيچ گونه برچسبي بر روي ماشين وجود نداشته باشد و يا در صورتيكه اطلاعات موجود بر روي Tag نشانگر مجوز عدم خروج يا ورود باشد، افراد امنيتي مستقر در محل درب ورودي يا خروجي گيت جهت بارزسي وسيله نقليه اقدام ميكند.

- مديريت كتابخانه ها و كتاب ها
ازجمله كاربردهاي جالب فن آوري RFID كاربرد وسيع آن در كتابخانه هاي بزرگ ميباشد. با چسباندن يك Tag (كه كليه مشخصات كتاب در آن ذخيره سازي شده است) بر روي كتاب و قراردادن يكسري از آنتن ها و Reader ها در محل كتابخانه ميتوان از مزاياي ذيل بهره جست:
الف- جلوگيري از سرقت کتاب هاي موجود
ب- اجراي سيستم خودكار بازگشت و حتي خروج كتابها از كتابخانه
ج- پيگيري و كنترل چيدمان صحيح كتابها در قفسه هاي مربوط به خودشان

- كاربرد فن آوري RFID در مباحث پزشكي
فن آوري RFID در مباحث پزشكي كاربردهاي بسيار گسترده اي دارد. اين فن آوري بسيار جالب از هنگام ورود بيمار توسط يك دستبند كه كليه اطلاعات بيمار در آن قرار ميگيرد در يك بيمارستان مجهز آغاز ميشود. ثبت و يا ذخيره سازي اطلاعات بيمار از قبيل نام و آدرس، تاريخ پذيرش و بستري و نيز نوع بيماري ،پزشك معالج ،نوع عمل جراحي و …. در پايين آوردن اشتباهات و خسارات جبران ناپذير در بيمارستان نقش حياتي دارد. همچنين فرارو يادزديده شدن بيمار از بيمارستان با همين فن آوري تقريباً غير ممكن بنظر مي رسيد. جلوگيري ازجابجا شدن اطفالي كه تازه بدنيا آمده اند از جمله كابردهاي بسيار حساس اين فن آوري ميباشد. همچنين در محل هاي نگهداري دارو، با چسباندن برچسب داروها ميتوان از ميزان مصرف، تاريخ مصرف داروها به راحتي باخبر شد.

 

 

شناسایی از طریق فرکانس رادیویی ( RFID )

اصولاً به هر سيستمي كه قادر به خواندن و تشخيص اطلاعات افراد يا كالاها باشد سيستم شناسايي يا Identification System گفته ميشود. بطور كلي شناسايي خودكار و نگهداري داده ها (AIDC) روشي است كه طي آن تجهيزات خواه سخت افزاي يا نرم افزاري قادر به خواندن و تشخيص داده ها بدون كمك گرفتن از يك فرد هستند. باركدها، كدهاي دو بعدي، سيستم هاي انگشت نگاري ، سيستم شناسايي با استفاده از فركانس راديويي، سيستم شناسايي با استفاده از قرنيه چشم و صدا و … از جمله اين راهكارها در اين مقال ميباشند. يكي از جديد ترين مباحث مورد توجه دانشمندان جهت شناسايي افراد يا كالاها استفاده از سيستم شناسايي با استفاده از فركانس راديويي يا RFID ميباشد.

تصور كنيد كه وارد يك فروشگاه زنجيره اي شده ايد و اقلام مورد نياز خود را داخل چرخ دستي (trolley) قرارداده ايد. صندوق دار با استفاده از بار كد ميبايستي كه تك تك اقلام داخل سبد را برداشته و اطلاعات آن را توسط باركد خوان (Barcode Reader) يكي يكي به داخل رايانه وارد كند تا فاكتور اقلام انتخابي شما صادر گردد. سياري از اوقات بدليل آنكه تعداد كالاهاي خريداري شده بسيار زياد ميباشند؛ صفهاي طولاني اي در فروشگاه هاي زنجيره اي تشكيل ميشود.تازه ، گاهي اوقات نيز مخدوش شدن علائم بار كد، از خواندن اطلاعات جلوگيري ميكند ، كه اين خود موجب مشكلات بيشتري ميشود. با اين فن آوري جديد يعني RFID شما سبد كالاي خود را برميداريد و بدون اينكه مجبور به ايستادن در صفهاي طولاني شويد و يا حتي بدون اينكه مجبور باشيد اقلام خريداري شده را به صندوقدار يا نگهبان نشان دهيد، از در خارج ميشويد.
چرا؟ چون برچسب روي كالا ديگر باركد (Barcode) نيست بلكه از نوع RFID ميباشد و خودش با فرستان علائم راديويي كليه اطلاعات جاري خود از قبيل تعداد، قيمت، وزن، … را به كامپيوترهاي موجود در درهاي خروجي مخابره ميكند. اين برچسبها داراي دو بخش تراشه و آنتن هستند و داراي عملكرد بسيار ساده اي مي باشند؛ تراشه اطلاعات را از طريق آنتن منتشر ميكند و حسگرهايي در اطراف قرار دارند ،اين اطلاعات را دريافت ميكنند. از جمله مهمترين محاسن آن كاهش سرقت يا دزدي و محاسبه سريعتر تعداد كالاهاي موجود در انبار بدون نياز و كمك به نيروهاي انساني است. اما تنها اشكال اين فن آوري گران بودن آن است، اگر چه روزگاري ميرسد كه تمامي اشياء و كالاها اين برچسب ها را مثل باركد خواهند داشت.

طور كلي RFID يا سيستم شناسايي با استفاده از فركانس راديويي سامانه ي شناسايي بي سيمي است كه قادر به تبادل داده ها بوسيله برقراري اطلاعات بين يك Tag كه به يك كالا ، شئ يا .. متصل شده است و يك بازخوان (Reader) مي باشد. اصولاً سامانه هاي RFID از سيگنالهاي الكترونيكي و الكترو مغاطيسي براي خواندن و نوشتن داده ها بدون تماس بهره گيري مي كنند.
Tag ها وسيله شناسايي متصل شده به كالايي است كه ما ميخواهيم آن را رد يابي كنيم وبازخوان ها (Reader) ها وسايلي هستند كه حضور برچسب ها را در محيط تشخيص داده و اطلاعات ذخيره شده در آنها را بازيابي ميكنند. با توجه به اينكه اين سيستمها بر مبناي تغييرات امواج مغناطيسي و يا فركانس هاي راديويي كار ميكنند، جهت تقويت سيگنالهاي موجود در محيط گاهي اوقات از آنتن (تقويت كننده سيگنال) نيز استفاده ميشود.

تجهيزات مورد نياز:
بطور كلي فن آوري RFID از تجهيزات ذيل جهت پياده سازي بهيه خود كمك ميگيرد:
1. انواع برچسب Tag
2. انواع خواننده بر چسب Reader
3. انواع نويسنده اطلاعات Printer
4. آنتن- تقويت كننده سيگنال
5. نرم افزار مديريت اطلاعات
6. بانك اطلاعاتي، ساختار شبكه اطلاعاتی.

 

 

تازه ترين تكنولوژى دسترسى به اينترنت انقلاب WiMAX

يك روش بى سيم فوق العاده سودمند و انقلابى در زمينه دسترسى تمامى كاربران (در هر سطحى) به اينترنت است. اين نام از حروف اول كلمات Worldwide Intero Perability for Microwave Access گرفته شده و همانگونه كه از نام آن پيدا است، راه حلى براى دسترسى به اينترنت از طريق امواج مايكروويو است. طراحان و مهندسان اين روش برآن هستند تا در آينده اى نزديك، دسترسى بى حد و مرز به اينترنت را براى تمامى كاربران تا حد دسترسى به تلفن همراه آسان كنند و همانگونه كه اكنون در اغلب كشورهاى جهان، داشتن و استفاده از يك تلفن قابل حمل، به پديده اى معمولى بدل شده است، دسترسى آسان و نامحدود به مكان به اينترنت، براى همگان حاصل شود.
WiMAX در آينده بسيار نزديك، اينترنت را در كنار شبكه مخابراتى قرار خواهد داد و چنان انقلابى را در اين زمينه به وجود خواهد آورد كه روشن كردن اكثر كامپيوترهاى قابل حمل، خانگى و يا خاص، مساوى با اتصال آنها به اينترنت باشد. اين استاندارد از طرف IEEE معتبر شناخته شده و كد ۸۰۲.۱۶ از طرف اين سازمان به آن اختصاص يافته است.

WiMAX در حالت ایده آل اجازه می دهد که پهنای باندی در حدود 70Mbps میان کاربران و نقطه مرکزی بصورت اشتراکی استفاده شود. استانداردهای دسترسی به اینترنت و شبکه نشان می دهد که چنین پهنای باندی برای حدود 60 شرکت که همزمان نیاز به یک ارتباط T1 معادل 1.544Mbps داشته باشند کافی خواهد بود.

کیفیت و سرعتی که WiMAX به مشتری ارائه می کند باعث شده است تا این تکنولوژی برای استفاده در سرویسهایی مانند VoIP، کنفرانسهای ویدئویی، برقراری شبکه های خصوصی و ... بطور همزمان کاربرد داشته باشد

طرز كار WiMAX
WiMAX از نظر استفاده از امواج مايكروويو براى دسترسى مستقيم كاربران به اينترنت، تا حدود زيادى شبيه واى فاى است، با اين تفاوت كه سرعت آن بسيار بالاتر و برد آن به طور چشمگيرى وسيع تر است به طورى كه سرعت آن را مى توان با خطوط پرسرعت با پهناى باند وسيع (نظير T3 و DSL) مقايسه كرد و برد امواج آن را با تلفن همراه. از نظر فراگيرى شبكه نيز با هيچ كدام از مقياس هاى شناخته شده شبكه قابل مقايسه نيست و حتى از مقياس MAN كه براى شبكه هاى شهرى به كار مى رود و در حال حاضر بزرگترين مقياس شبكه هاى يكپارچه است هم به مراتب وسيع تر است.
اين سيستم از دو بخش كلى تشكيل مى شود: اول برج WiMAX (WiMAX tower) كه بيشترين شباهت را به برج هاى مخابراتى دارد و قادر است تا شعاع ۸ هزار كيلومتر مربع را تحت پوشش خود بگيرد. دوم گيرنده WiMAX (WiMAX receiver) شامل آنتن گيرنده امواج مايكروويو كه مى تواند برحسب موقعيت گيرنده از يك قطعه كوچك گيرنده WiFi در يك لپ تاپ تا گيرنده فرستنده داخلى در يك اداره متفاوت باشد.
برج WiMAX مى تواند به طور مستقيم و با يك پهناى باند بالا (مثلاً خط T3) با اينترنت در ارتباط باشد و امواج را به كاربران و يا برج بعدى انتقال دهد. با توجه به گستره بالاى هر برج (۸ هزار كيلومتر مربع) با ايجاد برج هاى متعدد در انتهاى محدوده تحت پوشش يك برج ديگر، مى توان محدوده قابل توجهى را _ مشابه با سيستم تلفن همراه غير ماهواره اى _ تحت پوشش قرار داد. كاربرانى كه هم اكنون از سيستم WiFi براى اتصال به اينترنت استفاده مى كنند به خاطر تشابه استفاده از سيگنال ها، احتمالاً مى توانند از WiMAX نيز استفاده كنند هرچند كه تجهيزات دريافت امواج WiMAX در حال حاضر متفاوت با واى فاى است.

چرا WiMAX
دسترسى «اينترنت بى سيم» هم اكنون از طريق تكنولوژى واى فاى ميسر است و ممكن است اين سئوال به نظر برسد كه چه لزومى به ابداع يك تكنولوژى ديگر در اين زمينه است. آيا اگر فقط مشكل برخى از اشكالات سيستم واى فاى است، نمى توان با بهسازى اين سيستم به همان چيزى كه WiMAX مدعى آن است دست يافت؟نگاهى به تفاوت هاى WiMAX و واى فاى نشان مى دهد كه به رغم تشابه اين دو روش در استفاده از امواج مايكروويو براى تامين دسترسى اينترنت براى كاربران، WiMAX و واى فاى دو سيستم جداگانه هستند.

واى فاى اتصال بى سيم را با بردى كوتاه، حداكثر در حد محوطه يك فرودگاه، نمايشگاه يا كافى شاپ (نهايتاً در سطح ۶۵ كيلومتر مربع) برقرار مى سازد. در حالى كه در WiMAX صحبت از اتصال بى سيم دست كم در حد يك شهركوچك است (چيزى در حدود هشت هزار كيلومتر مربع). گذشته از اين حداكثر سرعتى كه تكنولوژى واى فاى براى كاربران فراهم مى كند، سرعت دانلود پنج مگابايت در ثانيه است و اين در حالى است كه كاربران تكنولوژى WiMAX با سرعت شگفت انگيز ۵۰ تا ۱۰۰ مگابايت خواهند توانست داده ها را از اينترنت دانلود كنند (به اين ترتيب امكان تماشاى يك فيلم با كيفيت بالا از اينترنت- كه سرعتى حداقل برابر با ۱۰ مگابايت در ثانيه نياز دارد- براى كاربرى كه در حال حركت با يك لپ تاپ است به راحتى ممكن خواهد بود).
تفاوت عمده ديگر WiMAX با واى فاى و نيز روش هاى دسترسى با پهناى باند بالا، ارزان بودن آن است كه هرچند تا رسيدن به اين مولفه به شدت مهم راه زيادى مانده است ولى يكى از اهداف طراحان آن است. «ارزان بودن» يا حتى «زياد گران نبودن» چيزى است كه برآورده شدن آن مى تواند تمام تكنولوژى هاى رقيب WiMAX را از ميدان به در كند.

WiMAX در رفابت با WLAN

WiMax بابردي برابر 50 كيلومتر و سرعت دسترسي معادل 70 مگا بيت بر ثانيه،‌در حال تكامل بخشيدن به فناوري ASL است .
نقطه ضعف بزرگ فناوري هاي باند پهن فعلي آن است كه به دليل نياز به سيم كشي، نمي توانند همه مناطق را پوشش دهند. زيرا امكان سيم كشي در همه جا وجود ندارد. فناوري WiMax آمده تا اين مشكل را مرتفع كند WiMax مي تواند امكان دسترسي به باند پهن را براي مشتركان معمولي و تجاري به صورت بي سيم فراهم كند.

  البته WiMax رقيب LAN بي سيم نيست. اما انحصار آن را به چالش مي كشد. WiMax اينترنت را با سرعت 70 مگا بيت بر ثانيه و در محدوده اي 50 كيلومتري به مجتمع ها و ساختمان ها مي رساند و از آن جا به بعد، ايستگاه هاي كاري از طريق Wlan يا شبكه سيمي به اينترنت متصل مي شوند.
بالاتر، سريعتر،‌بيشتر نبايد سريعا تحت تاثير اعداد و ارقامي كه نشان دهنده سرعت بالاي دسترسي و مسائلي از اين قبيل است، قرار گرفت . اين پارامترها تنها در شرايط آزمايشگاهي حاصل مي شوند و در شرايط واقعي، اين ظرفيت بين مشتركان به اشتراك گذاشته مي شنود. به عنوان مثال،‌اگر 50 مشترك وجود مي شوند. به عنوان مثال، اگر50 مشترك وجود داشته باشند، به هر كدام از آن ها تنها 1.44 مگا بيت بر ثانيه مي رسد و در محدوده 50 كيلومتري حتما اين تعداد مشترك وجود دارد. طبق گفته سازندگان ،‌ WiMax هزينه نصب كمي دارد. البته گران تر از Wlan است ، اما ارزان تر از ايستگاه هاي سلولي GSM تما مي شود. اين بدان معناست كه اپراتورهاي WiMax مي توانند با هزينه كمتر، سطح بيشتري از شهر را پوشش دهند.
در آينده بايد بتوان به جاي نصب پردردسر دكل ها در مناطق مرتفع ، به راحتي آنتن ها را در سقف خانه ها و ساختمان نصب كرد.
شبكه هاي بي سيم در سطح شهر اولين نسخه استاندارد WiMax كه در آوريل 2002 روانه بازار شد، يك سيستم يك نقطه به چند نقطه بود كه در بازه فركانسي 10 تا 66 گيگا هرتز كار مي كرد. انتقال داده در اين فركانس، نيازمند ديد مستقيم بود و اين كه امكان آن در بسياري از شهرها و مناطق وجود نداشت،نقطه ضعفي براي آن به شمار مي آمد.
به هيمن جهت، در نسخه اصلاح شده اين استاندارد، IEEE802.16a كه در ژانويه 2003 منتشر شد، مشخصه فركانسي به محدوده 2 تا 11گيگا هرتز انتقال داده شده تا نياز به داشتن ديد مستقيم در ارتباطات رفع شود.
مشتركان و نقاط دسترسي WiMax در دو باند فركانسي كار مي كنند: 5 گيگا هرتز و 3.5 گيگا هرتز باند 5 گيگا هرتز نياز به مجوز ندارد و مي توان تا توان 100 ميلي وات سيگنال ارسال كرد. با اين توان امكان پوشش دادن محدوده 30 متري درون محل هاي بسته و محدود وسيع تري در خارج آن وجود دارد .
اما كار در باند 3.5 گيگا هرتز نياز به مجوز دارد و با تواني در حدود يك وات، مي توان به برد 50 كيلومتر، كه در ابتدا بدان اشاره شد، رسيد. ميزان توان مورد استفاده در اين سيستم، به نوع مجوز استاندارد سيستمي كه در محل به كار گرفته شده است، بستگي دارد.
پركاربردترين پيكربندي 802.16a، شامل يك ايستگاه پايه است كه از طريق يك PMP، به نقاط دسترسي داخل ساختمان متصل مي شود. شعاع سلول ها ، عموما بين شش تا ده كيلومتر است كه در اين محدوده، كاربردهاي ديد مستقيم به صورت بهينه كار نمي كنند. همچنين حداكثر شعاعي كه از نظر تئوري قابل دسترسي است ، به كار گرفته نشده است. از ديگر كاربردهاي 802.16، برقراري ارتباط بين Wlanها و نقاط تجاري، و اتصال آنها به اينترنت است. در اين كاربرد، محل هاي تجاري مي توانند WiMax را در جايي نصب كنند كه امكان سيم كشي وجود ندارد.
امنيت بالا WiMax تاكنون شامل DES يا Triple DES به همراه يك كليد 16 بيتي بوده است. در زماني كه WiMax بخواهد به صورت رسمي به بازار عرضه شود، از AES يا استاندارد پيشرفته امنيتي استفاده نمي كند كه داراي بالاترين ضريب امنيتي در بين الگوريتم هاي موجود است . اين استاندارد ، پايه اي براي روش هاي امنيتي بعدي سيستم نيز خواهد بود.
اين فناوري كجا از WLAN جدا مي شود؟
از نظر تئوري، WiMax و WLAN مي توانند با هم تداخل كاري داشته باشند. زيرا در برخي كشورها شبكه هاي WLAN از هيمن محدوده فركانسي استفاده مي كنند. اما زيمنس اطمينان داده است كه WiMax از محدود فركانسي 2.4 تا 2.834 گيگا هرتز به منظرو استفاده در WLAN استفاده نكند.
آنتن هاي هوشمند در 802.16 به منظور افزايش محدوده تحت پوشش و بالا بردن بازدهي، امكان استفاده از آنتن هاي هوشمند نيز فراهم شده است . يعني به جاي يك آنتن از چهار آنتن استفاده مي شود. هر يك از اين چهار آنتن، در بازه هاي زماني معيني، عمليات ارسال و دريافت داده را انجام مي دهند. اين آنتن ها يا سيگنال هاي مختلفي را ارسال مي كنند يا جريان داده اضافي مي فرستند. اين تكنيك آخر، براي استفاده در WiMax يك روش ايده آل است. زيرا باعث مي شود علي رغم موانع مختلفي كه در مسير ارتباطي وجود دارد، مانند ساختمان ها و درختان ، حداقل يك سيگنال ، شانس رسيدن را بيايد و ديگر نيازي به ارسال مجدد نباشد.
طبق بررسي اينتل، بازدهي اين آنتن هاي چهارگانه كه به MI-MO يا چند ورودي- چند خروجي معروفند، چهار برابر آنتن هاي تكي است . براي رسيده به توان مشابه در آنتن هاي معمولي، بايد ميليون ها بار توان بيشتري مصرف كرد. البته، سيستم هايي كه از آنتن هاي MI-MO استفاده مي كنند، براي مديريت صحيح سيگنال ها نياز به پردازش بيشتري دارند.
اينتل بر اين باور است كه اين آنتن ها در سيستم هاي انتقال داده آينده، حتما مورد استفاده قرار مي گيرند. همچنين مي توان بدون پرداخت هزينه بالا، از اين آنتن ها در pcها و نوت بوك ها استفاده كرد، زيرا هزينه تمام شده هر آنتن ، كمتر از يك دلار خواهد بود.
IEEE802.16 علاوه بر استفاده از آنتن هاي هوشمند ، از شبكه هاي Mesh نيز، كه براي تحت پوشش قراردادن مناطق گسترده تر كاربرد دارند، پشتيباني مي كند. در شبكه هاي Mesh تلفن هاي همراه ،‌PDAها، نوت بوك ها ، بازي هاي الكترونيكي، و pcها به عنوان نقاط تقويت سيگنال شبكه مورد استفاده قرار مي گيرند تا به اين ترتيب، دامنه تحت پوشش شبكه به ميزان زيادي گسترش‌ يابد. ويژگي اين شبكه ها در اين است كه ادوات به كار رفته، ارسال را با توان پايين انجام مي دهند تا نياز به مصرف انرژي زيادي وجود نداشته باشد. اين ويژگي در شبكه هايي كه ادوات به كاررفته در آن ، مانند تلفن هاي همراه يا PDAها، از باتري استفاده مي كنند،‌بسيار مهم است .
گام بعدي شبكه هاي تلفني يا سيمي، شبكه هايي گران قيمت هستند. به همين دليل تاكنون شبكه هاي باند پهن كابلي يا DSL چنان انتظار مي رفت، گسترده نشده اند. اگر WiMax طوري كار كند كه طراحانش پيش بيني كرده اند ، اين كاستي به زودي برطرف مي شود و اينترنت باند پهن در اختيار همه قرار مي گيرد.
اينتل كه خود از پشتيبانان اين نوع شبكه بي سيم است، محصولات نيمه هادي مربوط به آن را در سال 2004 به بازار عرضه كرد. اين قطعات مناسب ادوات سمت مشترك است كه نقاط دسترسي WiMax مي باشند. زيمنس تمايل دارد ايستگاه هاي پايه را در نيمه سال 2005 ارائه كند.
محصولات كاربر نهايي سازگار با 802.16 در سال 2006 و تلفن هاي همراه و PDAها با قابليت كار با WiMax در سال بعد از آن آماده عرضه مي شوند. اگر اين محصول در حوزه MAN يا شبكه هاي شهري چنان موفق باشد كه WLAN در صنعت بوده است، آينده خوبي در انتظارش خواهد بود. WLAN به خاطر تبعيت از يك استاندارد جهاني، گسترش خوبي پيدا كرده است و مي توان هرجا از آن استفاده كرد.
Paul Otellini، قائم مقام اينتل، پيش بيني مي كند كه طي دو تا چهارسال ، WiMax به همان جايگاهي برسد كه WLAN در حال حاضر قرار دارد. اولين نوت بوك با قابليت كاربا WiMax در 2006 در بازار خواهد بود و بنا به گفته Otellini، مي توان در سال بعد منتظر تلفن همراه و PDA آن بود.
WiMax، مكمل و رقيب WiMax نيز مانند DSL، درست به خانه ها مي رسد. اين موضوع به سرويس دهندگان امكان مي دهد ارتباط با مشتركان را مديريت كنند. WiMax به زودي انحصار شبكه هاي محلي را به چالش مي كشد. سرويس دهندگان رقيب كه تاكنون ظرفيت مورد نياز خود را از شركت هاي مخابرات اجاره مي كردند، مي توانند خود فرستنده هاي WiMax را نصب كرده و يك رقابت جهاني را در سراسر دنيا با آنها آغاز كنند. اين رقابت جان تازه اي به دنياي تجارت مي دهد و مشتركان مي توانند شاهد كاهش قيمت ها، در اثر اين رقابت باشند.
 
+ نوشته شده در  یکشنبه دوازدهم آذر 1391ساعت 21:48  توسط عزیزمی  | 

واقعا شبکه WAN چیست؟
Wide Area Network یا WAN به شبکه ای گفته می شود که از لحاظ اندازه به مناطق جغرافیایی بزرگی تقسیم می شود به عنوان مثال، اینترنت یک شبکه WAN عمومی است. حال اینکه می توان شبکه های خوصوصی WAN نیز ایجاد کرد، به این صورت که، شبکه های محلی (LAN) در تهران و اصفهان میتواتنند از طریق خط تلفن یا ماهواره یا کابل نوری به یکدیگر متصل شده و ایجاد یک شبکه WAN کنند.
نحوه ی ارسال اطلاعات در شبکه های LAN با WAN تفاوت می کند برای این موضوع در بین راه دو شبکه LAN از دستگاه مسیریاب (Router) استفاده می شود. مسیریاب اطلاعات ارسالی را با پردازشی خاص از یک شبکه به شبکه ای دیگر انتقال می دهد.
به علت گران بودن دستگاه های مسیریاب، شرکت ها برای ایجاد یک شبکه WAN از ISP یا همان شرکت های سرویس دهنده اینترنت استفاده می کنند که با استفاده از مودم های DSL از طریق خطوط تلفن شبکه LAN، خود را به شبکه WAN اینترنت متصل می کنند.
شبکه WAN بهترین راه استفاده ازمنابع راه دور و منابع اطلاعاتی متمرکز برای شرکت ها است ولی با توجه به ارزان بودن شبکه اینترنت، در حال حاضر این شبکه استفاده از منابع مختلف را برای همگان به صورت 24 ساعته و همه روزه امکان پذیر کرده است.
 
واقعا شبكه man چيست؟
 
MANMetropolitan Area Network  «شبکه کلانشهری» یک «شبکه رایانه‌ای» بزرگ است که معمولاً در سطح یک شهر گسترده می‌شود. در این شبکه‌ها معمولاً از «زیرساخت بیسیم» و یا اتصالات «فیبر نوری» جهت ارتباط محل‌های مختلف استفاده می‌شود.
 
+ نوشته شده در  پنجشنبه نهم آذر 1391ساعت 21:22  توسط عزیزمی  | 

Cache Memory

يا حافظه نهان، يك حافظه بسيار سريع از نوع استاتيك است كه داخل خود پردازنده قرار دارد.
بدليل اينكه بسياري از عمليات كامپيوتر تكراري و قابل پيش بيني است و تراشه هاي سيليكان بسيار سريعتر از درايوهاي ديسك مكانيكي مي باشند، سرعت دسترسي به اطلاعات با قرار گرفتن در اين بخش، بسيار سريعتر مي شود. اطلاعات بصورت اطلاعات برنامه، آدرسهاي حافظه يا داده مي باشند. اين حافظه بين CPU و Ram قرار مي گيرد. حافظه نهان با استفاده از الگوريتمهاي پيچيده خود، پيش بيني مي كند كه پردازنده در مراحل بعدي پردازش به چه اطلاعاتي نياز خواهد داشت و نتيجه را درون خودش ذخيره مي كند. زمانيكه پردازنده نياز به داده اي پيدا مي كند ابتدا Cache را چك کرده و در صورت وجود آن در کش از داخلش مي خواند، بدين ترتيب چون پردازنده بيتهاي اطلاعاتي را از فضاي داخل خود بدست مي آورد ، خيلي سريعتر عمل مي كند . ( تا اينكه اين اطلاعات را از درون حافظه اصلي سيستم بيرون بكشد ) اما اگر داخل Cache نباشد ، پردازنده به حال انتظار مي رود تا داده مورد نظر از حافظه اصلي به Cache رسده و از آنجا نيز در اختيار پردازنده قرار بگيرد . بنابراين هر چه حافظه نهان بزرگتر باشد، كارايي نيز بيشتر است.

Cpu چند هسته ای

پردازندهٔ چند هسته‌ای از اجزای رایانشی و محاسباتی است که دو یا چند پردازنده مستقل واقعی (به نام «هسته») دارد، که واحدهایی برای خواندن و اجرای دستورالعمل‌های برنامه هستند. این دستورالعمل‌ها عموما دستورالعمل‌های معمولی CPU از قبیل اضافه کردن، انتقال داده‌ها، و انشعاب است، اما هسته های متعدد می توانند در همان زمان دستورالعمل های بیشتری را اجرا کنند که موجب افزایش سرعت کلی برای برنامه های تابع رایانش موازی می‌شود. تولید کنندگان معمولا هسته‌ها را بر روی یک قطعه مدار مجتمع (CMP) ادغام می‌کنند، و یا بر روی چند قطعه در یک بسته تراشه عرضه می‌کنند

انیتور هایی که امروزه در بازار مشاهده می کنید جدا از سیستم نور آن که LED باشد یا فلوروسنت از فناوری ساخت TN یا IPS بهره می برند. فناوری TNبه سبب هزینه تمام شده اندک آن نسبت به فناوری IPS به صورت عمومی در بیشتر صفحه نمایش ها به کار می رود. در مقابل فناوری IPS به دلیل هزینه بالاتر در کاربردهای حرفه ای مورد استفاده قرار می گیرند. IPSها به دلیل داشتن زاویه دید بالاتر نسبت به TN و همچنین نمایش مقدار رنگ بیشتر مورد علاقه گرافیست ها هستند.

پنل های TN یا همان Twisted Nematic برای نمایش هر کدام از رنگ های RGB از ۶ بیت استفاده می کنند که به عبارتی در موجوع می شود ۱۸ بیت؛ اما این ۱۸ بیت برای نمایش ۱۶.۷ میلیون رنگ کافی نیست و حتما برای نمایش این مقدار رنگ باید ۲۴ بیت وجود داشته باشد که در عمل چنین مقداری برای نمایش رنگ ها در دسترس نیست. حال شرکت های سازنده نمایشگر این مشکل را با روشی به نام Dithering برای نمایش این ۱۶.۷ میلیون رنگ کمرنگ کرده اند. حال Dithering به این شیوه عمل می کند که با ترکیب پیکسل های کناری و ایجاد سایه به افزایش دایره رنگ خود می پردازد. پس در عمل نمایشگر های TN برخلاف ادعاهای شرکت های سازنده در حقیقت قادر به نمایش ۱۶ میلیون رنگ نمی باشند.

همین تفاوت رنگ و عدم نمایش تمامی این ۱۶.۷ میلیون رنگ سبب شده است که در گرافیک و صنعت چاپ تصاویری که گرافیست بر روی صفحه نمایش خود می بیند با آن تصویری که در مرحله آخر به چاپ می رسد متفاوت باشد. البته مانیتور های قدیمی CRT این مشکل رنگ را نداشتند و تمامی این ۱۶.۷ میلیون رنگ را به خوبی نمایش می داند اما فرد با کارکردن زیاد با این نمایشگر ها باید با چشمان خود خداحافظی می کرد.

تنها مزیت نمایشگر های TN زمان پاسخگویی نسبتا بالای آن ها است که سبب می شود آن ها را مناسب کاربردهای بازی کند.

پنل های IPS یا In-Plane Switching توسط هیتاچی در سال ۱۹۹۶ معرفی شدند. این پنل ها دو مشکل اصلی پنل های TN را مرتفع کردند و آن دو مشکل چیزی نبود جز زاویه دید و عمق رنگ. همانطور که اکثر شما در مانیتور های معمول در بازار مشاهده کرده اید پنل های TN از زاویه دید خوبی بهره نمی برند و با حرکت به هر دوسمت مانیتور و بالا و پایین تصاویر تغییر می کند و رنگ ها بهم ریخته دیده می شوند. در IPSها برخلاف انواع TN که به صورت موازی در حرکت هستند، مولکول های کریستال مایع بصورت عمودی جا به جا می شوند که حرکت آن ها به این شکل باعث بیشتر شدن زاویه دید و نمایش بهتر و طبیعی تر رنگ ها می شود

P در واقع  یک جایزه است که به کسانی که در مورد تکنولوژی های مایکروسافت فعالیت های مهمی انجام می دهند از طرف مایکروسافت اهدا می گردد.
توجه کنید که MVP یک مدرک همانند MCTS  و … نیست و اصلا هیچ آزمونی از فرد گرفته نمی شود بلکه فعالیت های آنلاین و یا آفلاین ۱۲ ماه قبل فرد بررسی می شود و در صورت صلاحیت یک سری امتیازات و تقدیرنامه  به او داده می شود که نشان دهنده صلاحیت فرد در مورد تکنولوژی (های) مایکروسافت است. البته توجه داشته باشید که یک فرد MVP در همه تکنولوژی های مایکروسافت دارای فوق تخصص نیست بلکه در یک فیلد و یا تکنولوژی دارای تخصص های است و یک فرد ممکن است در یک سال در چندین فیلد و یا تکنولوژی فعالیت داشته باشد ولی به او یک MVP تعلق می گیرد

 

+ نوشته شده در  دوشنبه پانزدهم آبان 1391ساعت 17:41  توسط عزیزمی  | 

فرق اصلی Core i3 , Core i5 چیه؟

حین خرید یک سیستم دسک تاپ جدید بدل نموده است. در مقاله پیش رو قصد داریم دو پردازنده

پر سر و صدای این روزهای بازار یعنی سری Core i5 و Core i7 از پردازنده های اینتل را با یکدیگر

مقایسه کرده و انتخاب از میان این دو مدل را تا اندازه ای آسان نمائیم. با ما همراه شوید.
www.gvm.blogfa.com
در نگاه اول برای خرید یک CPU تقریبا همگی خریداران میزان بودجه ای که برای این کار اختصاص داده اند را بعنوان ملاک اصلی در انتخاب خود مد نظر قرار می دهد جائیکه برای کاربران با بودجه محدود مدل های خوش قیمت و کارآمد AMD کاملا مناسب به نظر می رسند اما با بالا رفتن همزمان بودجه و سطح انتظار کاربران از پردازنده ها چندین گزینه متفاوت در لیست انتخاب های کاربران مختلف جای می گیرد. بعنوان مثال کاربران نسبتا حرفه ای با بودجه ای حول و حوش 500 تا 600 هزار مطمئنا به سراغ چند هسته ای های رده AMD با مشخصات مطلوب و راضی کننده می روند که با دارا بودن تقریبا تمامی المان های کیفیت سنجی از قیمت مشتری پسندی نیز برخوردارند اما ارتقا بودجه از این رقم و با قدم گذاشتن در رده میانی قیمت انتخاب های کاربران غیر حرفه ای و برخی از کاربران رده تمام حرفه ای تا حدود زیادی به یکدیگر نزدیک می شود جائیکه این خریداران اغلب به سوی پلتفرم اینتل سوق پیدا می کند و در اینجاست که انتخاب به هیچ عنوان به سادگی قبل نیست. در حال حاضر چندین و چند نوع پردازنده گوناگون با قیمت هائی نچندان دور از یکدیگر در میان اینتل ها وجود دارد که مواجهه با آنها و انتخاب بهترین و مناسب ترین گزینه در میان این مدل ها بدون آشنائی با ساختار و کارکرد هر رده به هیچ عنوان کار ساده ای نیست. سوکت های فعلی حاضر در بازار اینتل در این رده شامل سوکت نسبتا قدیمی LGA775 برای پردازنده های سری Core2، سوکت 1156 برای پردازنده های Core i5 و برخی مدل های Core i7 و بلاخره سوکت 1366 برای پردازنده های پیشرفته سری Core i7 است. پیچیدگی انتخاب بین این پردازنده ها بعلت حضور مدل های چند هسته ای ظاهرا مشابه در ساختاری همگی آنها ست اما به راستی بهترین و متناسب ترین انتخاب در میان این مدل های گوناگون چیست؟ این سوالی ست که در ادامه به پاسخ آن می پردازیم.
پردازنده های سری Core اینتل در سه رده کاربری و قیمتی به بازار ارائه شده اند پائین ترین مدل های این کلاس Core i3 سپس Core i5 و در نهایت Core i7 هستند. Core i3 ها که البته موضوع بحث امروز ما نیستند از جنبه های مختلفی با دو نمونه دیگر تفاوت های فراوان دارند بعنوان مثال فناوری جالب Turbo Boostدر جهت بالا بردن سرعت پردازنده با استفاده از تنها یکی از هسته ها و فناوری HTT در ایجاد هسته های مجازی در ساختار Core i3 ها دیده نمی شود به همین علت این پردازنده ها تقریبا بطور کامل متناسب رده پائین بازار و مختص کاربرانی ست که استفاده های پردازشی چندان سنگینی از سیستم خود نمی کنند. دو پردازنده دیگر نیز با اینکه شباهت های دور و نزدیکی به یکدیگر دارند اما در برخی جنبه ها، تفاوت های اساسی در آنها به چشم می خورد بعنوان مثال Core i5 ها در هر دو فرم دو هسته ای و چهار هسته ای برای سوکت 1156 تولید می شوند ولی Core i7 ها نه تنها 4 هسته ای و 6 هسته ای هستند بلکه هم برای سوکت 1156 و هم برای سوکت اختصاصی خود یعنی 1366 تولید می شوند.
Core i5 ها در دو مدل مختلف ساخته می شوند سری 600 و سری 700. سری اول یعنی سری 600 همگی دو هسته ای بوده و بر پایه هسته Clarkdale ساخته شده اند. این مدل ها همگی از فناوری HyperThreading Technology یا HTT پشتیبانی می کنند. HTT بطور خلاصه فناوری اختصاصی شرکت اینتل است که در طی آن فرایند انجام کارهای همزمان در یک لحظه (Parallelization Computing) کاملا بهبود می یابد بدین تریب که سیستم عامل برای هر هسته فیزیکی حاضر در پردازنده دو هسته مجازی را آدرس دهی می کند و بدین ترتیب کارهای قابل انجام را بین این هسته ها تقسیم نموده و سرعت انجام این امور را افزایش می دهد البته برای این کار هم پردازنده و هم سیستم عامل باید از این فناوری پشتیبانی کنند.

پس حضور فناوری HTT در پردازنده های دو هسته ای سری 600 از خانواده Core i5 ها به این معناست که امکان انجام همزمان چهار عمل در این پردازنده ها وجود دارد. در حال حاضر شش پردازنده مختلف در لیست Core i5 های سری 600 اینتل دیده می شود که بین 3.2 تا 3.6 گیگاهرتز سرعت دارند همگی دو هسته ای بوده و همگی با فناوری 32 نانومتری ساخته شده اند. حافظه کش 4 مگابایتی نکته مشترک دیگر در مورد این مدل هاست. یک قابلیت منجصر به فرد دیگر در سری 600 پردازنده های Core i5 به هسته گرافیکی جداگانه ای باز می گردد که در قالب این مدل ها جاسازی شده است این هسته گرافیکی جداگانه در صورت پشتیبانی مادربورد از این تکنولوژی، نیاز به استفاده از یک کارت گرافیک جداگانه را کاملا مرتفع می سازد و به همین علت برای بخشی از کاربران که نیاز چندانی به استفاده از گرافیک بالا ندارند این هسته گرافیکی به صرفه جوئی مختصری در هزینه تمام شده منجر می شود.


اما در آن سوی میدان سری 700 پردازنده های Core i5 با چهار هسته پردازشی و بر پایه پلتفرم Lynnfileld قرار دارند این سری از پردازنده ها برخلاف تصوری که از نام آنها در ذهن ایجاد می شود با احتساب تعداد هسته ها تا حدودی از مدل های سری 600 ارزان تر هستند جائیکه مدل های 4 هسته ای سری 700 اغلب هم قیمت مدل های 2 هسته ای سری 600 به فروش می رسند. سه مدل حاضر در این خانواده که 2.66، 2.4 و 2.8 گیگاهرتز سرعت دارند همگی 4 هسته ای با فناوری 45 نانومتری بوده و 8 مگابایت حافظه کش در خود جای داده اند. اما دو نکته ای که سری 700 را در رده قیمتی پائین تری نسبت به دو هسته ای های سری 600 قرار داده است نبود فناوری HTT در این مدل ها و حذف هسته گرافیکی جداگانه ای ست که در مدل های سری 600 دیده می شود. البته با اینکه ظاهرا نبود HTT بعلت حضور چهار هسته واقعی در مدل های سری 700 نباید اختلاف چندان بزرگی را در مقایسه با مدل های دو هسته ای سری 600 ایجاد کند اما عملا بدلیل فرکانس هسته بالاتر در مدل های سری 600 عملکرد این پردازنده ها بهتر از هم خانواده های 4 هسته ای آنهاست. مصرف انرژی بالاتر بعلت تغییر هسته و فناوری ساخت 45 نانومتری سری 700 در مقابل 32 نانومتری سری 600 از دیگر دلائلی ست که برای این افزایش قیمت می توان برشمرد. در یک مقایسه ساده در حال حاضر پردازنده دو هسته ای Core i5 650 با فرکانس 3.2 گیگاهرتز و پردازنده 4 هسته ای Core i5 750 با فرکانس 2.66 گیگاهرتز هر دو قیمتی کاملا نزدیک به یکدیگر و حول و حوش 215 هزار تومان دارند. اعمال قابلیت Turbo Boost برای رسیدن به حداکثر فرکانس با تنها یک هسته فرکانس دو پردازنده فوق الذکر را به ترتیب به 3.46 و 3.2 گیگاهرتز ارتقا خواهد داد. مصرف انرژی در این دو پردازنده نیز به ترتیب 73 و 95 وات است که به روشنی مصرف بالاتر سری 700 را نشان می دهد.


داستان پردازنده های سری Core اینتل با حضور مدل های Core i7 بسیار جالب تر دنبال می شود. Core i7 ها همچون مدل های قبلی در دو کلاس ارائه می شوند مدل های سری 800 و مدل های سری 900. جالب ترین قسمت قضیه اینجاست که مدل های سری 800 با هسته Lynnfield در حقیقت همان مدل های 4 هسته ای سری 700 از پردازنده های Core i5 هستند که در فرکانسی بالاتر به قابلیت HyperThreading مجهز شده اند و بدین ترتیب امکان انجام 8 پردازش همزمان در آنها وجود دارد. حالا به روشنی می توانیم متوجه شویم که چرا برخی پردازنده های سری Core i7 از چیپ ست مهیا شده برای مدل های Core i5 یعنی چیپ ست 1156 استفاده می کنند.


در نهایت پیشرفته ترین و البته گرانقیمت ترین پردازنده های اینتل در سری 900 از خانواده Core i7 با هسته Blommfield یافت می شوند این پردازنده های ارزشمند در دو گروه 4 و شش هسته ای تولید می شوند جائیکه بعنوان مثال مدل های 950، 940، 930 و 960 مدل های 4 هسته ای و مدل های 970 و 980X شش هسته ای هستند. قیمت مدل های این گروه بصورت پلکانی و به یکباره بسیار افزایش پیدا می کند جائیکه مثلا اختلاف قیمت بین مدل 930 و 950 بسیار ناچیز و جزئی ست (حداکثر 30 هزار تومان) اما مدل 970 به یکباره دچار اختلاف قیمت بسیار شدیدی با این دو مدل می گردد (اختلافی بیش از 400 هزار تومان). حرکت بسوی پردازنده های این کلاس علاوه بر خود CPU هزینه های بسیار بالای دیگری را نیز به کاربران تحمیل می کند که بدون شک مهمترین آنها مادربوردهای چیپ ست LGA1366 منطبق با این پردازنده هاست که پس از گذشت ماه ها از حضور این مادربوردها در بازار هنوز اختلاف قیمت شدیدی بین این گروه با سایر مادربوردها دیده می شود. مسئله هزینه بر بعدی برای خریداران به نوع و چینش حافظه در این مادربوردها باز می گردد جائیکه با تغییر معماری پردازنده، بهترین و کارآمد ترین چینش حافظه برای این ساختار استفاده از سه حافظه DDR3 در فرمی سه کاناله است که هزینه به نسبت بالاتری را طلب می کند.

نکته دیگر در رابطه با پردازنده های Core i7 حضور برخی پسوندها همچون X یا K پس از نام برخی مدل های این خانواده همچون Core i7 875K یا Core i7 980X است. این حروف در حقیقت نشانگر پردازنده های اختصاصی برای اورکلاکرهاست که از ضریب پردازنده در آنها کاملا قابل تغییر است.

در یک نگاه کلی و با توجه به مشخصات و قابلیت های پردازنده های سری Core i5 و Core i7 اینتل و البته با نیم نگاهی به قیمت تمام شده این پردازنده ها می توان انتخاب های مشخصی را از میان اعضای متفاوت این پردازنده ها انجام داد بدین ترتیب برای کاربران با بودجه محدود با کاربری غیر گرافیکی و غیر بازی سری هفت پردازنده های Core i5، برای کاربران گرافیکی و بازی خورها با بودجه نسبتا محدود پردازنده های سری شش Core i5 با فرکانس بالاتر و هسته های کمتر، برای کاربران رده پردازشی نسبتا سنگین سری 800 پردازنده های Core i7 و بلاخره برای کاربران گرافیک سنگین با بودجه آزاد مدل های شش هسته ای سری 900 از Core i7 پیشنهاد می شود.


نگفته پیداست که دسته بندی های نسبتا مشابه دیگری در میان پردازنده های AMD نیز وجود دارد و در ساختار این پردازنده ها نیز مدل های متعدد با قیمت های مختلف دیده می شود که بسیاری از کاربران (از جمله خودم) استفاده از آنها را بدلائل خاص به پردازنده های اینتل ترجیح می دهند. می کوشیم تا در آینده مقاله مختصر دیگری در مورد این پردازنده ها نیز تهیه کنیم.

البته در نوشتن این مطالب از سهیل (پسر داییم)هم تشکر میکنم

 

 

 

شاید از جواب خوشتون نیاد ولی از اونجا که شما می خوای i3 یا i5 بندازی پس احتمال داره مادربوردت i7 برای lga 1156 رو ساپورت کنه
پس وقتی i7 870 بگیری که قیمت بازارش از پاساژ ایران هفته پیش 318 تومان بود در صورتی که i5 760 قیمتش بالا کشیده حدود 230 240 هست

این i7 870 فناوری جدید Hyper theading داره یعنی چند نخی (درباش تحقیق کن تو نت) سی پی یو که این رو داره با اون که نداره حداقل 30 درصد به گفته اینتل سریعتر هست و برات 8 هسته نشون میشه (4تا مجازی چون هر پردازش رو دو قسمت می کنه) ولی i5 نداره این رو

پس الان که داری خرج میکنی 60 70 بذاری خیلی بهتره تا نصف این سرعت هم نداشته باشی

خودم اول i5 760 داشتم الان با i7 870 عوض کردم

+ نوشته شده در  جمعه بیست و هشتم مهر 1391ساعت 14:32  توسط عزیزمی  |